zondag 29 mei 2016
Elke methode is illusie
Elke methode is illusie.
Het is leuk, het mag, maar wie is onderweg naar wat?
Zolang je denkt dat je iemand bent die onderweg is naar iets,
bevestig je in feite het bestaan van een afgescheiden individu.
En elke stap die je doet om HET te bereiken,
bevestigt dat JIJ er bent die IETS moet bereiken.
Maar als het grapje doorzien wordt,
Maar als het grapje doorzien wordt,
is er geen 'jij' die iets moet bereiken.
En 'Het Pad' leidt ook niet naar je Zelf.
Je kan nooit dichterbij komen.
Er is geen 'ik' die waarde krijgt door een proces te volgen
om 'steeds spiritueler' te worden
met als summum van spiritualiteit 'De Verlichting'.
Toch denken heel veel mensen zo.
Dat is prima.
Toch denken heel veel mensen zo.
Dat is prima.
Dat is op zich een mooi spel en er zijn heel veel mensen
die dat liever doen dan zien-wat-is,
omdat het verstand niet uit de voeten kan met zien-wat-is.
Zien-wat-is lijkt op ruimte, of op stilte, nou,
hoe moet je ruimte beschrijven?
Het denken heeft iets nodig, een plaatje, een woord, een gevoel,
een beschrijving - en hoe moet je ruimte beschrijven?
Hoe moet je stilte beschrijven?
Het verstand denkt: wat saai, daar heb ik niks aan,
Het verstand denkt: wat saai, daar heb ik niks aan,
ik ga een mooi 'pad' aflopen, ik ga mediteren,
ik raak in een heerlijke staat
en je kan prachtige ervaringen hebben op dat gebied,
maar het heeft niks te maken met wat is.
Wat de ervaring ook is,
Wat de ervaring ook is,
het stoten van een teen of een prachtige meditatie-ervaring,
er is iets wat stil en rustig is en zich daarvan bewust is
en er altijd net een stapje vóór ligt.
Om dat gewoon toe te geven en te zeggen:
al dat zoeken had geen zin maar het was een leuke tijd
- dat zullen veel mensen gewoon niet willen,
omdat het dan lijkt of alles voor niets is geweest.
Zolang je overeind wilt blijven als 'ik die wat bereikt heeft',
zul je dat niet toe willen geven.
(Leo Hartong)
vrijdag 20 mei 2016
Waar ben je?
Mijn pen hapert en stokt,
niet in staat de pijn te beschrijven
die ik voelde toen je niet bij me was.
Wat zou ik je anders kunnen vertellen!
Heel mijn leven wachtte ik
op een ontmoeting met jou.
Het loopt ten einde,
maar waar is een teken dat je komt?
Vroeger was ik trots,
mijn hoofd in de wolken.
Maar rustend in de deuropening,
rest niets dan jouw afwezigheid.
Hoe kan ik mijn vleugels uitslaan
op de winden van samenzijn
als de vogel van mijn hart
aan het ruien is in het nest
van jouw afwezigheid?
Wat rest me te doen?
De zeilen van jouw afwezigheid
bolden mijn boot van geduld
naar deze dodelijke maalstroom
in een zee van smart.
Weinig tijd is me nog gegeven,
alvorens de golf van mijn verlangen naar jou
de boot van mijn leven zal overspoelen.
Wie bracht het hier op aarde,
dit verlangen, deze afwezigheid?
Laat stof het gezicht van verlangen bedekken,
Laat mijn huis in dienst staan van jouw afwezigheid
en zwart dragen,
de kleur van rouw,
de kleur van verlies.
Ik ben een medereiziger
in het leger van donkere gedachten.
Volhouden is mijn beste vriend.
Wie kan ik beter kennen
als ik in de vlammen staar en voel hoe ver je van me bent?
Hoe kan mijn ziel zich verenigen met jou,
als elke vezel in mijn lichaam het uitroept:
'Waar ben je?'
Aan mijn dis staat een stoel voor jou,
leeg.
Ik eet er mijn hart,
geroosterd op het vuur van onvervuld verlangen.
Ik drink er de wijn,
geperst uit het sap van mijn eigen ingewanden.
De hemel zag hoe ik gevangen zat
in de wurggreep van liefde,
en de strop van het touw van volharding
ging een nog inniger band met me aan.
O, Hafiz, ooit liep je het pad
op voeten van enthousiasme.
Wie kan nu
- hand in hand met het afscheid -
je de teugels van scheiding geven?
niet in staat de pijn te beschrijven
die ik voelde toen je niet bij me was.
Wat zou ik je anders kunnen vertellen!
Heel mijn leven wachtte ik
op een ontmoeting met jou.
Het loopt ten einde,
maar waar is een teken dat je komt?
Vroeger was ik trots,
mijn hoofd in de wolken.
Maar rustend in de deuropening,
rest niets dan jouw afwezigheid.
Hoe kan ik mijn vleugels uitslaan
op de winden van samenzijn
als de vogel van mijn hart
aan het ruien is in het nest
van jouw afwezigheid?
Wat rest me te doen?
De zeilen van jouw afwezigheid
bolden mijn boot van geduld
naar deze dodelijke maalstroom
in een zee van smart.
Weinig tijd is me nog gegeven,
alvorens de golf van mijn verlangen naar jou
de boot van mijn leven zal overspoelen.
Wie bracht het hier op aarde,
dit verlangen, deze afwezigheid?
Laat stof het gezicht van verlangen bedekken,
Laat mijn huis in dienst staan van jouw afwezigheid
en zwart dragen,
de kleur van rouw,
de kleur van verlies.
Ik ben een medereiziger
in het leger van donkere gedachten.
Volhouden is mijn beste vriend.
Wie kan ik beter kennen
als ik in de vlammen staar en voel hoe ver je van me bent?
Hoe kan mijn ziel zich verenigen met jou,
als elke vezel in mijn lichaam het uitroept:
'Waar ben je?'
Aan mijn dis staat een stoel voor jou,
leeg.
Ik eet er mijn hart,
geroosterd op het vuur van onvervuld verlangen.
Ik drink er de wijn,
geperst uit het sap van mijn eigen ingewanden.
De hemel zag hoe ik gevangen zat
in de wurggreep van liefde,
en de strop van het touw van volharding
ging een nog inniger band met me aan.
O, Hafiz, ooit liep je het pad
op voeten van enthousiasme.
Wie kan nu
- hand in hand met het afscheid -
je de teugels van scheiding geven?
(Hafiz)
donderdag 12 mei 2016
Centraal in je leven
Wanneer ontwaken aanvangt zie je wat centraal staat in je leven.
Gewoonten, waaraan je gehecht bent.
Angst en pijn die je wilt vermijden.
Emoties waardoor je je goed of slecht gaat voelen.
Gedachten, waardoor conflict ontstaat.
Gevoelens van je lichaam, waardoor je afgeleid wordt.
Zelfbeelden die je ontleent aan je status, je werk, je uiterlijk.
Ga dit voelen, ga alles aan, wees volledig sensitief.
Zie je weerstanden, je structuur.
Je wordt gevoeliger en ziet zelfs je diepste pijn.
Voel dit...
Meer niet... verder gaat het vanzelf... het bloeit open.
Steeds verder in resonantie met de waarheid van je hart.
Het wordt gezien vanuit je open perspectief.
Je weet wie je bent.
Blijf hierin gevestigd.
Ondanks je conditioneringen ben je altijd
en nog steeds volledig en totaal vrij.
Door de overgave aan de meest grootse, ware levensbron:
het Hart, ga je steeds groter wordende vrijheid ervaren.
Je bent vrij geboren, herinner je dit...
Je meest innerlijke diepte is een ruimte,
open zonder begin zonder einde...
Zijn is niets anders dan dit...
Vlieg en spring in de diepte van een overweldigend leven,
in een dynamisch stille overvloed.
Een gelukkig zijn zonder de illusie
dat je hiervoor van buiten ook maar iets nodig hebt.
Hervind je onafhankelijke vrijheid, de waarheid.
Voel het geheel, de verbondenheid
met het aardse en het goddelijke.
Zie wat voorbij alle gedachten is, dieper en hoger.
Verstil, het is een gift.
Waarheid is dichtbij wanneer je laat gaan wat jij wilt
en nodig hebt, wanneer je laat gaan dat er een jij is.
Een krachtige zachtheid omringd met liefde
komt vrij vanuit je hart.
Stromend, soms stil, soms explosief.
Alles IS.
Geef vrij zijn, ontwaken haar plaats:
de centrale bron waaruit leven opwelt.
Alles is er al, binnenin.
Gewoonten, waaraan je gehecht bent.
Angst en pijn die je wilt vermijden.
Emoties waardoor je je goed of slecht gaat voelen.
Gedachten, waardoor conflict ontstaat.
Gevoelens van je lichaam, waardoor je afgeleid wordt.
Zelfbeelden die je ontleent aan je status, je werk, je uiterlijk.
Ga dit voelen, ga alles aan, wees volledig sensitief.
Zie je weerstanden, je structuur.
Je wordt gevoeliger en ziet zelfs je diepste pijn.
Voel dit...
Meer niet... verder gaat het vanzelf... het bloeit open.
Steeds verder in resonantie met de waarheid van je hart.
Het wordt gezien vanuit je open perspectief.
Je weet wie je bent.
Blijf hierin gevestigd.
Ondanks je conditioneringen ben je altijd
en nog steeds volledig en totaal vrij.
Door de overgave aan de meest grootse, ware levensbron:
het Hart, ga je steeds groter wordende vrijheid ervaren.
Je bent vrij geboren, herinner je dit...
Je meest innerlijke diepte is een ruimte,
open zonder begin zonder einde...
Zijn is niets anders dan dit...
Vlieg en spring in de diepte van een overweldigend leven,
in een dynamisch stille overvloed.
Een gelukkig zijn zonder de illusie
dat je hiervoor van buiten ook maar iets nodig hebt.
Hervind je onafhankelijke vrijheid, de waarheid.
Voel het geheel, de verbondenheid
met het aardse en het goddelijke.
Zie wat voorbij alle gedachten is, dieper en hoger.
Verstil, het is een gift.
Waarheid is dichtbij wanneer je laat gaan wat jij wilt
en nodig hebt, wanneer je laat gaan dat er een jij is.
Een krachtige zachtheid omringd met liefde
komt vrij vanuit je hart.
Stromend, soms stil, soms explosief.
Alles IS.
Geef vrij zijn, ontwaken haar plaats:
de centrale bron waaruit leven opwelt.
Alles is er al, binnenin.
(Djihi Marianne)
dinsdag 3 mei 2016
Al mijn kennis is niets waard
Elk beeld dat je van jezelf hebt, is onwaar.
Ware kennis is: gevestigd zijn in Jezelf.
Probeer al die kennis die je nu opdoet te begrijpen.
De zogenaamde kennis die je elders krijgt,
gaat alleen maar over onwetendheid;
ze kan niet gaan over het Zelf, over de ware kennis.
Alles wat door het denken wordt nagejaagd is geen ware kennis.
Ware kennis kan niet zomaar begrepen worden.
Als ik de ervaring 'ik ben' eerder had gehad,
zou ik dan de baarmoeder van mijn moeder zijn binnengegaan?
Voordat ik de baarmoeder binnenging, kende ik mijzelf niet,
ik had geen weet van 'ik ben'.
Alle zogenaamde kennis wordt bezoedeld door woorden,
en woorden zijn onwetendheid.
Jij als het Absolute, neemt de waaktoestand waar,
jij kent het bewustzijn en de slaptoestand
en daarom ben jij dat allemaal niet.
Tussen de miljoenen mensen die kwamen en gingen,
waar moet je mij plaatsen?
Er is geen individualiteit die betrekking heeft op een van die vormen,
maar ik ben, en ben altijd geweest het functioneren van het geheel.
Zonder mij kan er geen functioneren plaatsvinden.
Ik ben het totale functioneren van het geheel,
elk moment, miljoenen jaren geleden en nu.
Ondanks mijn helder inzicht in het voorgaande moet er
door het bewustzijn lichamelijk lijden worden ondergaan.
De naam van het bewustzijn is het lijden zelf.
Het leven van lijden is bijna voorbij.
Wat dit beginsel ook is, het ervaart,
samen met het lichaam en het bewustzijn,
al het lijden en weet zelf dat het miljoenen dollars waard is,
zoals een vat met goud.
Dit beginsel, dat begrepen en gerealiseerd heeft
wat lijden en bewustzijn is, is miljoenen waard.
Ik volg niet de spiritualiteit van de massa.
Jullie zullen hier niet worden overgoten met alledaagse spiritualiteit.
Jij, in je Uiteindelijke staat, kunt nooit verloren gaan;
wat je ook verliest, het kunnen alleen maar woorden zijn.
Jij, in je Uiteindelijke staat, weet of voelt 'ik ben' zonder woorden.
Door het 'ik ben' is er wereldse kennis.
Je bent niet afgezonderd, je maakt deel uit van de wereldse kennis.
Jivatman is hij die zich vereenzelvigt met lichaam-denken-voelen
als een van de wereld afgescheiden individu.
Het Atman is het zijn, of het bewustzijn, dat de wereld is.
Het Uiteindelijke beginsel, dat dit zijn kent,
kan helemaal niet benoemd worden.
Het kan niet benaderd of geconditioneerd worden door enig woord.
Dat is de Uiteindelijke staat.
Ware kennis is: gevestigd zijn in Jezelf.
Probeer al die kennis die je nu opdoet te begrijpen.
De zogenaamde kennis die je elders krijgt,
gaat alleen maar over onwetendheid;
ze kan niet gaan over het Zelf, over de ware kennis.
Alles wat door het denken wordt nagejaagd is geen ware kennis.
Ware kennis kan niet zomaar begrepen worden.
Als ik de ervaring 'ik ben' eerder had gehad,
zou ik dan de baarmoeder van mijn moeder zijn binnengegaan?
Voordat ik de baarmoeder binnenging, kende ik mijzelf niet,
ik had geen weet van 'ik ben'.
Alle zogenaamde kennis wordt bezoedeld door woorden,
en woorden zijn onwetendheid.
Jij als het Absolute, neemt de waaktoestand waar,
jij kent het bewustzijn en de slaptoestand
en daarom ben jij dat allemaal niet.
Tussen de miljoenen mensen die kwamen en gingen,
waar moet je mij plaatsen?
Er is geen individualiteit die betrekking heeft op een van die vormen,
maar ik ben, en ben altijd geweest het functioneren van het geheel.
Zonder mij kan er geen functioneren plaatsvinden.
Ik ben het totale functioneren van het geheel,
elk moment, miljoenen jaren geleden en nu.
Ondanks mijn helder inzicht in het voorgaande moet er
door het bewustzijn lichamelijk lijden worden ondergaan.
De naam van het bewustzijn is het lijden zelf.
Het leven van lijden is bijna voorbij.
Wat dit beginsel ook is, het ervaart,
samen met het lichaam en het bewustzijn,
al het lijden en weet zelf dat het miljoenen dollars waard is,
zoals een vat met goud.
Dit beginsel, dat begrepen en gerealiseerd heeft
wat lijden en bewustzijn is, is miljoenen waard.
Ik volg niet de spiritualiteit van de massa.
Jullie zullen hier niet worden overgoten met alledaagse spiritualiteit.
Jij, in je Uiteindelijke staat, kunt nooit verloren gaan;
wat je ook verliest, het kunnen alleen maar woorden zijn.
Jij, in je Uiteindelijke staat, weet of voelt 'ik ben' zonder woorden.
Door het 'ik ben' is er wereldse kennis.
Je bent niet afgezonderd, je maakt deel uit van de wereldse kennis.
Jivatman is hij die zich vereenzelvigt met lichaam-denken-voelen
als een van de wereld afgescheiden individu.
Het Atman is het zijn, of het bewustzijn, dat de wereld is.
Het Uiteindelijke beginsel, dat dit zijn kent,
kan helemaal niet benoemd worden.
Het kan niet benaderd of geconditioneerd worden door enig woord.
Dat is de Uiteindelijke staat.
(Nisargadatta Maharaj)
dinsdag 26 april 2016
vrijdag 22 april 2016
Je bent niet alleen
Ik kijk je in de ogen en ik zie je verdriet.
Ik zie het en ik herken het, want het is ook mijn verdriet.
Ook al voelt het soms alsof je er helemaal alleen voor staat, het is niet waar.
Die ervaring van alleen zijn, is van ons allemaal.
Verdriet kennen we allemaal.
Er is geen onderscheid, het is één gevoel dat hoort bij menszijn.
Eén gevoel tussen vele gevoelens die komen en gaan.
Het verdriet moet niet weg.
Door het weg te duwen en te ontkennen
zal het alleen maar sterker en machtiger worden.
Als je dat-wat-onaangenaam-aanvoelt accepteert
en je er niet meer tegen verzet, dan komt er ruimte.
In die ruimte kan het verdriet stromen.
Het kan opkomen en weer verdwijnen.
Het heeft niet meer het laatste woord.
Je laat het helemaal toe, je voelt het, je ervaart het
en je blijft er tegelijkertijd met je aandacht bij.
Die zachte kracht van aandacht is groter dan het verdriet.
Het is groter dan welk gevoel dan ook.
Richt je tot de aanwezige, tot de stille, tot het centrum van aandacht,
tot het midden van de uitersten.
Daar waar de tegengestelden samenkomen
- donker en licht, pijn en vreugde, koude en hitte,
vrouw en man, leven en dood – precies in dat midden, daar ben jij.
De tijdloze, vormloze jij is gewaar dat hij in dit bestaan
gebonden is aan tijd en vorm.
Natuurlijk word je beroerd door de dingen
die gebeuren van buiten en van binnen.
Maar in plaats van eraan onderhevig te zijn,
in plaats van je leven te laten bepalen door de dingen die gebeuren,
kun je er ook vrij van zijn.
Leven in vrijheid betekent niet dat er zich
geen pijn en ongemak meer voordoen,
het betekent dat je je eigen unieke antwoord geeft op wat er gebeurt.
Je accepteert het, je geeft het de ruimte
en je doet wat er gedaan moet worden.
Je wendt je toe en geeft vervolgens gehoor.
Zo word je van iemand die geteisterd wordt door het leven
tot iemand die de wereld verrijkt.
Als je wordt opgeslokt door je emoties,
kan het lijken alsof je eigenheid je in de weg staat,
alsof je geïsoleerd bent van de andere mensen.
Maar als je je eigenheid - dat wat je bent - inzet,
dan verbind je je juist met de wereld om je heen.
Immers: je biedt jezelf aan het leven aan.
Jouw unieke antwoord op
'het leven met alle gradaties van ervaringen en emoties'
is het geschenk dat je aan de wereld komt brengen.
Ik zie het en ik herken het, want het is ook mijn verdriet.
Ook al voelt het soms alsof je er helemaal alleen voor staat, het is niet waar.
Die ervaring van alleen zijn, is van ons allemaal.
Verdriet kennen we allemaal.
Er is geen onderscheid, het is één gevoel dat hoort bij menszijn.
Eén gevoel tussen vele gevoelens die komen en gaan.
Het verdriet moet niet weg.
Door het weg te duwen en te ontkennen
zal het alleen maar sterker en machtiger worden.
Als je dat-wat-onaangenaam-aanvoelt accepteert
en je er niet meer tegen verzet, dan komt er ruimte.
In die ruimte kan het verdriet stromen.
Het kan opkomen en weer verdwijnen.
Het heeft niet meer het laatste woord.
Je laat het helemaal toe, je voelt het, je ervaart het
en je blijft er tegelijkertijd met je aandacht bij.
Die zachte kracht van aandacht is groter dan het verdriet.
Het is groter dan welk gevoel dan ook.
Richt je tot de aanwezige, tot de stille, tot het centrum van aandacht,
tot het midden van de uitersten.
Daar waar de tegengestelden samenkomen
- donker en licht, pijn en vreugde, koude en hitte,
vrouw en man, leven en dood – precies in dat midden, daar ben jij.
De tijdloze, vormloze jij is gewaar dat hij in dit bestaan
gebonden is aan tijd en vorm.
Natuurlijk word je beroerd door de dingen
die gebeuren van buiten en van binnen.
Maar in plaats van eraan onderhevig te zijn,
in plaats van je leven te laten bepalen door de dingen die gebeuren,
kun je er ook vrij van zijn.
Leven in vrijheid betekent niet dat er zich
geen pijn en ongemak meer voordoen,
het betekent dat je je eigen unieke antwoord geeft op wat er gebeurt.
Je accepteert het, je geeft het de ruimte
en je doet wat er gedaan moet worden.
Je wendt je toe en geeft vervolgens gehoor.
Zo word je van iemand die geteisterd wordt door het leven
tot iemand die de wereld verrijkt.
Als je wordt opgeslokt door je emoties,
kan het lijken alsof je eigenheid je in de weg staat,
alsof je geïsoleerd bent van de andere mensen.
Maar als je je eigenheid - dat wat je bent - inzet,
dan verbind je je juist met de wereld om je heen.
Immers: je biedt jezelf aan het leven aan.
Jouw unieke antwoord op
'het leven met alle gradaties van ervaringen en emoties'
is het geschenk dat je aan de wereld komt brengen.
(Anne Myrte Korteweg)
dinsdag 19 april 2016
De diepte in gaan
De zoeker zoekt geen macht;
daarom kan hij macht aanvaarden.
Als mensen macht zoeken,
hebben zij nooit genoeg.
De zoeker blijft kalm.
Toch kan hij zijn werk afmaken.
Anderen zijn altijd druk bezig.
Toch is hun werk nooit gereed.
Mensen zoeken veel manieren
om de wereld te begrijpen.
Zij lezen boeken,
maar het antwoord ontgaat hun.
Zij bouwen rijken
maar deze storten in.
Zij vormen regeringen,
maar de politiek komt tussenbeide.
De levenscirkel
is ook een spiraal.
Tao is deel
van al deze dingen.
De zoeker kijkt onder de oppervlakte;
hij weet dat wat hij ziet
de realiteit niet hoeft te zijn.
Dit weet hij en hij
laat al het andere los.
daarom kan hij macht aanvaarden.
Als mensen macht zoeken,
hebben zij nooit genoeg.
De zoeker blijft kalm.
Toch kan hij zijn werk afmaken.
Anderen zijn altijd druk bezig.
Toch is hun werk nooit gereed.
Mensen zoeken veel manieren
om de wereld te begrijpen.
Zij lezen boeken,
maar het antwoord ontgaat hun.
Zij bouwen rijken
maar deze storten in.
Zij vormen regeringen,
maar de politiek komt tussenbeide.
De levenscirkel
is ook een spiraal.
Tao is deel
van al deze dingen.
De zoeker kijkt onder de oppervlakte;
hij weet dat wat hij ziet
de realiteit niet hoeft te zijn.
Dit weet hij en hij
laat al het andere los.
(Pamela K. Metz)
donderdag 7 april 2016
Een droom
Zee. Alleen zee, in kolkende beweging.
Bewustzijn.
Ik ben de ziener van de zee,
bevind me boven die zee.
Besef uit de zee afkomstig te zijn,
besef er weer in te zullen verdwijnen.
Dan zie ik een monsterachtige vis.
Als ik in de zee val,
zal die vis me verslinden.
Angst.
Vlammende angst.
Maar ik kan wandelen over de zee,
niet voor eeuwig,
niet lang zelfs,
maar het kan.
Fantastisch,
gewichtloos over het water te kunnen lopen.
Verrukkelijk besef dat ik leef.
Zodra ik niet meer geloof dat dit kan
zal ik in de golven verdwijnen,
dat moment komt.
Maar zolang ik geloof dat het kan
zal ik erover lopen.
Twee krachten:
angst en vreugde.
Angst om in de golven te verdwijnen.
Vreugde erover te kunnen lopen.
Dan word ik 'wakker',
besef dat het een droom was
en eigenlijk ook weer niet.
Het is gewoon ontwaken,
het ontwaken van het bewustzijn.
Bewustzijn.
Ik ben de ziener van de zee,
bevind me boven die zee.
Besef uit de zee afkomstig te zijn,
besef er weer in te zullen verdwijnen.
Dan zie ik een monsterachtige vis.
Als ik in de zee val,
zal die vis me verslinden.
Angst.
Vlammende angst.
Maar ik kan wandelen over de zee,
niet voor eeuwig,
niet lang zelfs,
maar het kan.
Fantastisch,
gewichtloos over het water te kunnen lopen.
Verrukkelijk besef dat ik leef.
Zodra ik niet meer geloof dat dit kan
zal ik in de golven verdwijnen,
dat moment komt.
Maar zolang ik geloof dat het kan
zal ik erover lopen.
Twee krachten:
angst en vreugde.
Angst om in de golven te verdwijnen.
Vreugde erover te kunnen lopen.
Dan word ik 'wakker',
besef dat het een droom was
en eigenlijk ook weer niet.
Het is gewoon ontwaken,
het ontwaken van het bewustzijn.
(Paul van der Sterren)
Abonneren op:
Posts (Atom)