Noem mij alsjeblieft bij mijn ware namen

Zeg niet dat ik morgen zal vertrekken,
want vandaag zelfs kom ik voortdurend aan.

Kijk goed: ik arriveer elke seconde
als een knop aan een lentetak,
als een jong vogeltje met tere vleugels,
dat leert zingen in zijn nieuwe nest,
als een rups in het hart van een bloem,
als een juweel verborgen in een steen.

Ik blijf komen om te lachen en te huilen,
te vrezen en te hopen.
Het kloppen van mijn hart is de geboorte en de dood van al wat leeft.

Ik ben het eendagsvliegje dat zich vlak boven de rivier ontpopt

en ik ben de vogel die, als de lente komt, 

bijtijds arriveert om het vliegje op te eten.
Ik ben de kikker die vrolijk rondzwemt in het heldere water van de vijver 
en ik ben de ringslang die onhoorbaar nadert en zich met de kikker voedt. 

Ik ben het kind in Oeganda, vel over been,
mijn benen zo dun als bamboestokjes
en ik ben de wapenhandelaar
die dodelijke wapens aan Oeganda verkoopt.

Ik ben het twaalfjarig meisje,
vluchteling op een klein bootje,
dat overboord springt,
na verkracht te zijn door een zeerover.
En ik ben de zeerover, mijn hart nog niet in staat tot liefde en begrip.

Ik ben een lid van het Politbureau,
met onbeperkte macht in mijn handen.
En ik ben de man die, langzaam stervend in een heropvoedingskamp, zijn "bloedschuld" aan zijn volk moet betalen.

Mijn vreugde is als de lente, zo warm
dat zij bloemen doet bloeien langs alle paden van het leven.
Mijn pijn is als een rivier van tranen, zo vol dat zij vier oceanen vult.

Alsjeblieft, noem me bij mijn ware namen
zodat ik al mijn huilen en lachen tegelijk kan horen,
zodat ik kan zien dat mijn vreugde en pijn één zijn.

Alsjeblieft, noem me bij mijn ware namen,
zodat ik kan ontwaken
en de deur van mijn hart open kan blijven,
de deur van mededogen.

(Thich Nhat Hanh)

Waterlelieblad

Compositie - XXXII

Vergeving

Als ik wel vergeef zal ik gelukkiger zijn.
Als ik vergeef
verdwijnt mijn angst
Als ik vasthoud aan gevoelens van wraak of wrok
zal ik dan wel aan anderen liefde kunnen geven?
Als ik vasthoud aan gevoelens van wraak of wrok
houd ik dan wel van mijzelf?

Als ik jou vergeef
ben ik het dan vergeten?
Een stuk van mij heb je afgenomen.
Het lijkt nooit meer goed te komen.
En toch moet ik verder.
Ik moet verder met mijn leven.
Ik kan niet achterom blijven kijken.

Als ik jou vergeven kan,
zal jouw daad blijven bestaan,
maar als ik jou vergeef,
kan ik wel verder met mijzelf.
Als ik jou niet vergeef
blijf ik zitten met een pijn.

Als ik jou vergeef
sluit ik mijn woede af.
Als ik jou vergeef
geef ik lucht aan mijzelf, opdat ik niet ziek wordt.

Als ik jou vergeef
moet ik dat doen met gevoelens van warmte of
liefde jegens jou.
Hoe moeilijk is dat voor mij?
Ik zit mijzelf in de weg.
Ik wil niet langer gevangen zijn in mijzelf
en in mijn eigen gevangenis.
Ik wil mijzelf niet nog verder straffen.

Ik moet jou vergeven omdat ik van mijzelf hou.
Misschien ben jij mij allang vergeten.
Ik schaam mij als ik jou niet vergeven kan.
Vergeven is mijn nieuwe weg in dit leven.

Ik wil volmaakt gelukkig zijn.
Ik vergeef je en zal in liefde aan je denken.
Ik zal positiviteit naar jou zenden.
Ik wens jou veel geluk toe.
Ik laat je verder los uit mijn gedachten.
Ik ga verder met mijn leven.

Kijk, zo sterk ben ik.
Ik kan het en ik doe het.
Ik ben de meest waardevolle persoon in mijn leven.

(Wu-men Hui-hai)

Wit, blauw, zwart

Onder den blooten hemel

Fossielsteensculptuur - Joris Maes (Sint-Amands)

Heldere momenten

Als we naar kunstwerken kijken die naar het ultieme verwijzen, 
die het oneindige in onszelf openbaren, is dat een adembenemende ervaring. 
Als vanzelf herinneren we ons, dat de werkelijkheid meer is dan we dachten. 
Niet dat we door die ervaring in een andere dimensie komen, 
maar we gaan op in dat wat alle dimensies te boven gaat. 
Sommige kunstwerken (daarbij kan het gaan om een schilderij, een beeldhouwwerk, 
een gedicht, een muziekstuk of wat dan ook) 
kunnen ons boven onze denkbeelden omtrent de wereld uittillen. 

Ze brengen ons buiten onszelf. 
Zo'n kunstwerk wijst naar een transpersoonlijke Ruimte 
waar het Oorspronkelijk Gezicht in zijn volle glorie schijnt. 
In een flits worden we geconfronteerd met het diepste dat we kunnen voelen, 
het hoogste dat we ons kunnen voorstellen: 
we stijgen boven onszelf uit en krijgen even voeling met onze diepste 
en meest wezenlijke grond. 
Dat is kunst in haar hoogste en oorspronkelijkste betekenis: 
kunst die als een katalysator werkt 
bij het - ,letterlijk - 'ont-dekken' van onze ware identiteit. 
Al deze beelden zijn in feite 'wegwijzers' naar het beeldloze 
en kunnen de herkenning van onze oneindige natuur naar de oppervlakte brengen.

Sommige kunstwerken weerspiegelen op heel bijzondere wijze 
de diepste hunkeringen van het menselijk hart in zijn zoektocht naar het oneindige. 
Ze zijn een hulde aan onvoorwaardelijke liefde, 
ze roepen zowel de doodsangst als de extase op 
die gepaard gaan met ons smachten naar ons geboorterecht. 
Maar andere werken kunnen een regelrechte uitnodiging zijn 
om het oneindige aspect van ons bestaan opnieuw te ontdekken. 
Zowel moderne kunst (bijv. de abstracte werken van Kazimir Malevich, 
Barnett Newman, Anish Kapoor, Mark Rothko en Yves Klein) 
als oude hindoeïstische en boeddhistische yantra's 
(abstracte meditatiebeelden die in de tantra-traditie worden gebruikt) 
zijn soms als spiegels die de desperate zoektocht 
naar ons intiemste zelf weerkaatsen.

Hun fluistering kan indringend en hardnekkig zijn en het verlangen weerspiegelen, 
boven onze menselijke conditioneringen uit te stijgen. 
Al deze 'spiegels' kunnen als pijlen zijn die tot de diepste lagen 
van onze oneindige natuur doordringen. 
Dergelijke kunstwerken kunnen als spiegels fungeren 
in onze hunkering thuis te komen bij ons ware Zelf.

(Jan Kersschot)

Tarwetijd

Droogte

De weg is volmaakt

Wanneer je de diepe zin der dingen
niet begrijpt,
wordt de onontbeerlijke gemoedsrust
nodeloos verstoord.

De weg is zo volmaakt als de onmetelijke ruimte,
waar niets ontbreekt en niets overbodig is.
Doordat wij kiezen te accepteren of af te wijzen
ontgaat ons de ware aard der dingen.

Raak niet verstrikt in uiterlijkheden
noch in innerlijke gevoelens van leegte.
Wees sereen, zonder daadwerkelijk streven,
in de eenheid der dingen,
en deze misvattingen zullen uit zichzelf verdwijnen.

Wanneer je probeert passiviteit te bereiken
door met activiteit te stoppen
vult deze inspanning je weer met activiteit.
Zolang je in uitersten leeft
zul je nooit eenheid kennen.

Zij die niet de enige weg begaan
falen in zowel activiteit als passiviteit,
bevestiging als ontkenning.

(Sosan)

Spar

Centraal station van Antwerpen

Ik vroeg mijzelf steeds: 'Wie ben ik ?'

Ik vroeg mijzelf altijd: 'Wie ben ik?' 

Het is onmogelijk de dagen en nachten te tellen die ik met dit vragen doorbracht. 

Het verstand gaf antwoorden die ik van anderen had gehoord, 

of die voortkwamen uit conditionering. 

Ze waren allemaal geleend en levenloos. 

Ze brachten geen tevredenheid. 

Er was even een weerklank aan de oppervlakte, 

maar dat verdween dan weer. 

Het innerlijke wezen werd er niet door geraakt: 

geen echo van hen werd er in de diepte gehoord. 

Er waren vele antwoorden op de vraag, 

maar geen enkele was juist, en zij raakten me niet. 

Ze brachten het niet tot het niveau van de vraag.
Toen zag ik in dat de vraag uit het centrum kwam, 

maar de antwoorden raakten enkel de buitenkant. 

De vraag was van mij, maar de antwoorden kwamen van buiten; 

de vraag kwam van mijn diepste innerlijk, 

de antwoorden werden van buiten opgelegd. 

Dit inzicht werd een revolutie. Een nieuwe dimensie werd geopenbaard.
De antwoorden van het intellect waren zinloos: 

zij hadden geen betrekking op het probleem. 

Een illusie spatte uiteen en wat een opluchting was dat!

Het was alsof een gesloten deur was opengegooid, 

en de duisternis met lucht vulde. 

Het verstand had steeds de antwoorden gegeven - dat was de vergissing. 

Vanwege deze loze antwoorden kon het werkelijke antwoord niet boven komen. 

Iets van de waarheid vocht om naar boven te komen. 

Diep in het bewustzijn zochten enkele zaadjes de weg 

om de grond open te breken en het licht te bereiken. 

Het verstand was het beletsel.

Toen dit duidelijk werd, namen de antwoorden af. 

Kennis die van buiten af verkregen was, begon te verdampen. 

De vraag ging steeds dieper. 

Ik deed helemaal niets, maar bleef het enkel gadeslaan.
Er gebeurde iets nieuws. Ik was sprakeloos. Wat kon ik doen? 

Ik was op zijn hoogst een toeschouwer. 

De reacties van de oppervlakte waren aan het verflauwen, 

ze vergingen, werden tot niets. 

Het centrum begon steeds meer te resoneren.

'Wie ben ik?' - mijn hele wezen was aangedaan door deze dorst.

Wat een hevige storm was het!

Het deed elke ademhaling beven en trillen.

'Wie ben ik?' - als een pijl doorboorde de vraag alles en vloog naar binnen.
Ik herinner me - wat was het een intense dorst! 

Mijn leven zelf was dorst geworden. Alles stond in brand. 

Als een vurige vlam stond voorop de vraag: 'Wie ben ik'
De verrassing was dat het verstand volkomen stil was. 

De onophoudelijke stroom van gedachten was opgehouden. 

Wat was er gebeurd? De buitenkant was volkomen stil. 

Er waren geen gedachten, geen conditioneringen uit het verleden.

Alleen ik was daar - en daar was ook de vraag. 

Nee, nee - ikzelf was de vraag.
En toen, de explosie. In een ogenblik was alles veranderd.

De vraag was weggevallen. 

Het antwoord was van een ongekende dimensie gekomen.
Waarheid wordt door een plotselinge explosie bereikt, niet geleidelijk.
Het kan niet afgedwongen worden te verschijnen. Het komt.

Leeg zijn is de oplossing, woorden niet. 

Zonder antwoorden zijn is het antwoord.
Iemand vroeg gisteren, en elke dag vraagt er wel iemand: 

'Wat is het antwoord?'
Ik zeg: 'Als ik het zeg is het zonder betekenis. 

Zijn betekenis ligt erin om het voor jezelf te verwezenlijken.'

(Osho)

Osho Publikaties, Amsterdam

Gouden slib

Landschap met wolken - XXXVI

Nooit gebeurd

Vergeven, in de betekenis die er in de Cursus in Wonderen aan gegeven wordt, 
is in feite hetzelfde als doorzien als niet-waar. Als je ziet dat het nooit gebeurd is, 
hoef je helemaal niets te vergeven. Dat is ware vergeving, daardoor kun je het ook passeren. 'No great man ever tried to change the world', zei Wolter vaak in mijn herinnering tegen me. 
Er valt niets te helpen of te doen. Je hebt jezelf verdroomd, 
en je moet er zelf weer mee ophouden die dromen te maken en ze werkelijkheid toe te dichten. Het heeft nooit plaatsgevonden. Dat weten werkt rechtstreeks, 
maar ook indirect als je het nog niet als waarheid mag zien maar het wel als waarheid aanvaardt. Dat kan de ruimte bieden om te beseffen waar je in werkelijkheid altijd bent. 

'Het volle besef van de verzoening is dan ook het inzicht dat de afscheiding nooit heeft plaatsgevonden. Het ego kan hierover niet zegevieren omdat het de uitdrukkelijke vaststelling is dat het ego nooit heeft plaatsgevonden. Het ego kan het idee dat terugkeer noodzakelijk is accepteren, omdat het zo makkelijk dit idee moeilijk kan doen lijken. Toch vertelt de Heilige geest jou dat zelfs terug-keer onnodig is, omdat wat nooit heeft plaatsgevonden niet moeilijk kan zijn. Je kunt het idee van terugkeer echter zowel noodzakelijk als moeilijk maken.'

Een Cursus in Wonderen

Het volle besef dat het 'nooit gebeurd' is noemt de Cursus 'de verzoening'. Daarnaast kun je in bovenstaande tekst de Nestor herkennen die weet dat de reis nooit heeft plaatsgevonden, en de Menelaosweg in het accepteren van de noodzaak om op reis te gaan, en ten slotte ook nog de Odysseusweg in het 'moeilijk kan doen lijken' om thuis te komen.

De Liefde delen, vanuit onze achterste stoel die alles draagt en die we samen delen, laat je anders en vanuit totale onschuld kijken naar de denkbeeldige kijkdoos van de wereld. Je projecteert zo de drie stoelen van het waken, dromen en slapen niet meer buiten jezelf, maar voegt ze weer ineen tot één stoel, de achterste stoel. Weten dat alles door die ene stoel gedragen wordt, maakt alles zacht - alles wat in de kijkdoos van geboorte naar dood en van goed naar slecht lijkt te gaan. 

Je kunt de weg terug naar huis niet vinden, want je bent nooit weggeweest, en alle andere mensen dus ook niet. Daarom hoeft er niets losgelaten te worden. Er hoeft alleen gezien te worden dat je nooit iemand met een naam en een verhaal bent geweest en dat er ook nooit een wereld is geweest.  Er is altijd alleen maar de schijnwereld van de droom geweest, en die lost met dat inzicht op in thuis-zijn. Hoe je dat thuis-zijn beschrijft, welke metaforen je daarvoor gebruikt, maakt niet uit. Hoe meer namen, beelden en metaforen je gebruikt, hoe meer het de warmte in ons wakker maakt van de herinnering aan ons Zelf als het ervaren-zijn zelf.

(Jan van Delden)

Zeegezicht - XXXI

Zomerse bloemen

Het geheim van de gouden bloem

De losmaking ligt in het oog...

De vruchtbloesems van het mensenlichaam moeten 
boven in de lege ruimte samengebracht worden.

Hierin ligt onsterfelijkheid besloten en ook de overwinning op de wereld.

Het licht is niet alleen in het lichaam en evenmin is het alleen buiten het lichaam. 
Bergen en rivieren en de grote aarde worden door zon en maan beschenen: 
dat alles is dit licht. Daarom is het niet alleen in het lichaam. 
Begrip en helderheid, inzicht en verlichting en alle bewegingen van de geest 
zijn eveneens dit licht. Daarom is het niet enkel iets buiten het lichaam. 
De lichtbloesem van hemel en aarde vervult alle duizend ruimten. 
Maar ook de lichtbloesem van het enkele lichaam 
beweegt zich door de hemel en bedekt de aarde. 
Daarom zijn, zodra het licht zich in een kringloop bevindt,
daarmee tegelijkertijd ook hemel en aarde, 
bergen en rivieren alle in dezelfde kringloop.

De vruchtbloesem boven in het menselijk lichaam in de ogen concentreren, 
dat is de grote sleutel tot het menselijk lichaam. 
Kinderen, bedenk dit! Als je een dag niet mediteert, 
stroomt het licht naar buiten, wie weet waarheen? 
Al mediteer je slechts een kwartier, dan kun je daarmee 
de tienduizend eonen en duizend geboorten vrijmaken. 
Alle methoden monden in rust uit. 
Dit wondere tovermiddel kan niet doorgrond worden.

Maar wanneer het werk is begonnen, 
moet je van het zonneklare in het verborgene, 
van het grove in het subtiele doordringen. 
Alles komt erop aan dat er geen onderbreking is. 
Het begin en het eind van het werk moeten één zijn. 
Daartussen zijn er koelere en warmere momenten, dat spreekt vanzelf. 
Maar het doel moet zijn de wijdheid van de hemel 
en de diepte van de oceaan te bereiken, 
zodat alle methoden heel makkelijk en vanzelfsprekend lijken. 
Eerst dan zijn wij het machtig.

(Lu Yen)

http://www.servire.nl/

Orchidee in klankschaal

Waterspiegel