dinsdag 31 juli 2012
De dans der vormen
En zo begon het me te dagen;
het besef dat elk moment zich ontvouwt zoals het bedoeld is.
Fouten bestaan niet. Geluk bestaat niet.
Toeval ook niet. Oorzaak en gevolg evenmin.
Er is alleen maar dit.
Dit onuitsprekelijke, ondoordringbare, onbeschrijflijke
dat tegelijk zo komisch onwerkelijk en zo verbijsterend echt is
als een stomp in je maag.
Hoe kan ik daar overheen gekeken hebben?
Dit is niet uit te leggen en niet uit te drukken?
Dit is God, Eenheid, Absolute Werkelijkheid, Bewustzijn,
Heilige Geest, manifest en verborgen, leegte en vorm.
En het is allemaal Een, en alles is goed.
Alles bevindt zich op de juiste plaats,
want wie zou het merken als dat niet zo was?
Er is niets te bereiken, want wie zou er iets bereiken als het wel kon?
Atomen en bergen en oceanen en licht verschijnen,
verdwijnen en verschijnen weer.
De dans der vormen die eigenlijk de dans der leegte is,
een dans die het begin en het einde van alle dingen vormt.
Elk moment bevat schepping en vernietiging,
elk moment verschijnt en verdwijnt er een nieuwe Kosmos
die geen sporen achterlaat.
En dat gaat altijd maar door, zonder begin, zonder einde.
Weet ge dat ge goden zijt,
en zonen en dochters van het allerhoogste?
het besef dat elk moment zich ontvouwt zoals het bedoeld is.
Fouten bestaan niet. Geluk bestaat niet.
Toeval ook niet. Oorzaak en gevolg evenmin.
Er is alleen maar dit.
Dit onuitsprekelijke, ondoordringbare, onbeschrijflijke
dat tegelijk zo komisch onwerkelijk en zo verbijsterend echt is
als een stomp in je maag.
Hoe kan ik daar overheen gekeken hebben?
Dit is niet uit te leggen en niet uit te drukken?
Dit is God, Eenheid, Absolute Werkelijkheid, Bewustzijn,
Heilige Geest, manifest en verborgen, leegte en vorm.
En het is allemaal Een, en alles is goed.
Alles bevindt zich op de juiste plaats,
want wie zou het merken als dat niet zo was?
Er is niets te bereiken, want wie zou er iets bereiken als het wel kon?
Atomen en bergen en oceanen en licht verschijnen,
verdwijnen en verschijnen weer.
De dans der vormen die eigenlijk de dans der leegte is,
een dans die het begin en het einde van alle dingen vormt.
Elk moment bevat schepping en vernietiging,
elk moment verschijnt en verdwijnt er een nieuwe Kosmos
die geen sporen achterlaat.
En dat gaat altijd maar door, zonder begin, zonder einde.
Weet ge dat ge goden zijt,
en zonen en dochters van het allerhoogste?
(Jeff Foster)
dinsdag 24 juli 2012
Begrijpen wat u niet bent
We kunnen alleen maar weten
wat we niet zijn;
we kunnen nooit kennen wat we zijn,
want we zijn het kennen.
Zie op het moment zelf
hoe dit begrijpen op je inwerkt:
dat je het nooit kunt kennen,
je kunt het niet vertegenwoordigen,
je kunt het alleen maar zijn.
Dan is er een natuurlijk,
onvermijdelijk opgeven.
Het is een transformatie van energie.
Er gebeurt iets in je lichaam,
in je hersencellen,
en er komt een moment
dat je voelt dat je niets bent,
en je voelt jezelf in dit niets.
In dit niets is er volheid.
wat we niet zijn;
we kunnen nooit kennen wat we zijn,
want we zijn het kennen.
Zie op het moment zelf
hoe dit begrijpen op je inwerkt:
dat je het nooit kunt kennen,
je kunt het niet vertegenwoordigen,
je kunt het alleen maar zijn.
Dan is er een natuurlijk,
onvermijdelijk opgeven.
Het is een transformatie van energie.
Er gebeurt iets in je lichaam,
in je hersencellen,
en er komt een moment
dat je voelt dat je niets bent,
en je voelt jezelf in dit niets.
In dit niets is er volheid.
(Jean Klein)
dinsdag 17 juli 2012
Innerlijke groei
Het is de dubbelzinnigheid van de taal die ons scheidt.
Als ik openlijk iets zou schrijven over innerlijke groei,
dan zouden zij daaronder verstaan: verstandiger worden,
of beter worden, zoals zij onder filosofie een theorie verstaan
en niet een werkelijk navolgen.
Zich houden aan de geboden alleen, zelfs op de eerlijkste manier,
is niet voldoende om innerlijke groei te ontwikkelen,
want het is slechts de uiterlijke vorm.
Dikwijls is het overtreden van de geboden een betere leerschool!
Maar wij houden ons aan de geboden
als we ze zouden moeten overtreden
en wij overtreden ze als we er ons aan zouden moeten houden.
Omdat een heilige alleen maar goede daden verricht,
wanen de mensen dat zij door goede daden heilig kunnen worden.
Zo lopen zij langs het pad van een vals godsgeloof
de afgrond in en geloven dat zij tot de rechtvaardigen behoren.
Door valse deemoed worden ze verblind,
zodat ze als de tijd komt, ontzet achteruit deinzen,
als kinderen voor hun eigen spiegelbeeld,
en bang zijn dat zij waanzinnig geworden zijn
als zijn gelaat hen aanziet.
(Gustav Meyrink)
donderdag 12 juli 2012
Ontwaken in de droom
Als een docent het woord 'ik' op het schoolbord schrijft
en aan de leerlingen vraagt wat ze zien,
antwoorden de meesten dat ze het woord 'ik' zien staan.
Het komt zelden voor dat iemand zegt:
'Ik zie het schoolbord met het woord 'ik' erop geschreven'.
Zoals het relatief grote schoolbord genegeerd wordt
ten gunste van twee letters, negeren we het bewustzijn
dat de permanente achtergrond vormt van alle verschijnselen.
We negeren het net zoals we het scherm vergeten
waarop een film wordt geprojecteerd.
Het filmdoek is het onveranderlijke kenmerk
in alle films die we zien,
maar het raakt nooit betrokken bij de inhoud van de film.
De film vertoont misschien een oceaan,
een lange kronkelige weg, een moord, of een bosbrand,
maar het scherm wordt niet nat,
het beweegt zich niet van hier naar daar,
het bloedt niet en het staat ook niet in brand.
Op dezelfde wijze blijft bewustzijn puur
en onaangeroerd door zijn inhoud.
Bewustzijn is de constante in en achter iedere ervaring
en tegelijkertijd is het ook datgene
wat het gemakkelijkst aan onze aandacht ontsnapt.
en aan de leerlingen vraagt wat ze zien,
antwoorden de meesten dat ze het woord 'ik' zien staan.
Het komt zelden voor dat iemand zegt:
'Ik zie het schoolbord met het woord 'ik' erop geschreven'.
Zoals het relatief grote schoolbord genegeerd wordt
ten gunste van twee letters, negeren we het bewustzijn
dat de permanente achtergrond vormt van alle verschijnselen.
We negeren het net zoals we het scherm vergeten
waarop een film wordt geprojecteerd.
Het filmdoek is het onveranderlijke kenmerk
in alle films die we zien,
maar het raakt nooit betrokken bij de inhoud van de film.
De film vertoont misschien een oceaan,
een lange kronkelige weg, een moord, of een bosbrand,
maar het scherm wordt niet nat,
het beweegt zich niet van hier naar daar,
het bloedt niet en het staat ook niet in brand.
Op dezelfde wijze blijft bewustzijn puur
en onaangeroerd door zijn inhoud.
Bewustzijn is de constante in en achter iedere ervaring
en tegelijkertijd is het ook datgene
wat het gemakkelijkst aan onze aandacht ontsnapt.
(Leo Hartong)
donderdag 5 juli 2012
Want als er...
Want als er als het ware dualiteit is,
dan ziet men een ander,
dan ruikt men een ander,
dan proeft men een ander,
dan spreekt men over een ander,
dan hoort men een ander,
dan denkt men over een ander,
dan raakt men een ander aan,
dan kent men een ander.
Maar als dit alles het ware Zelf geworden is
van de kenner van Brahman,
wat zou men dan moeten zien en door wat?
wat zou men moeten ruiken en door wat?
wat zou men moeten proeven en door wat?
waarover zou men dan moeten spreken en door wat?
wat zou men moeten horen en door wat?
wat zou men moeten aanraken en door wat?
wat zou men moeten weten en door wat?
Door wat zou men Dat moeten kennen
waardoor alles bekend is?
Dit Zelf is Dat wat beschreven is als:
‘Niet dit, niet dat’.
Het is onwaarneembaar, want het is niet te zien
Het neemt niet af of toe, is ongehecht, ongebonden,
lijdt niet en vergaat niet.
Door wat mijn vriend, zou je de Kenner moeten kennen?’
(Brhadaranyaka upanishad)
vrijdag 29 juni 2012
Veerman
 |
| Mark Macken - De veerman 1955 (Sint-Amands) geïnspireerd door het gedicht ‘Le Passeur d’Eau’ van Emile Verhaeren. |
Jij mens
Jij mens,
die je handen hebt laten ketenen
je geest gevangen liet nemen
je vrijheid verspeelde
boog voor goden en halfgoden
voor koningen en keizers
tirannen en alleenheersers,
weet je wie je werkelijk bent?
Weet je van het koninkrijk in je
van een staat van bewustzijn
waarin geen slaven en meesters bestaan
waarin handboeien en ketens
nimmer vorm krijgen
waarin tralies niet bestaan
de geest eeuwig vrij is
in vrede, licht en liefde?
Jij mens,
die eeuwenlang je waardigheid liet vertrappen
je liet knechten
die slaafde en zwoegde
voor hen die je als vee bijeendreven
in hun kraal van begeerten,
ontwaak uit je nachtmerrie van onwetendheid.
Jij mens,
die verdwaalde in het labyrint der leugens
en op zoek naar waarheid
misleid werd door valse goden en profeten,
ga nu eindelijk rechtopstaan
nu je weet dat de waarheid verborgen is in jezelf,
niet te vinden in stenen tempels van priesters
die je steeds weer uitbuiten
niet wordt aangereikt door hen die met gladde tongen
je stem ontnemen
niet gehoord wordt door hen
die leugens gedrukt verkopen.
Jij mens,
zing niet meer mee in het slavenkoor
der verdwaalde zielen
het slavenkoor der onwetenden
het slavenkoor van geknakte zielen.
Breek de ketenen
hoor de roep der tijden
dit is je kans
dit is je mogelijkheid.
Jij bent licht en liefde
eeuwige vrijheid.
die je handen hebt laten ketenen
je geest gevangen liet nemen
je vrijheid verspeelde
boog voor goden en halfgoden
voor koningen en keizers
tirannen en alleenheersers,
weet je wie je werkelijk bent?
Weet je van het koninkrijk in je
van een staat van bewustzijn
waarin geen slaven en meesters bestaan
waarin handboeien en ketens
nimmer vorm krijgen
waarin tralies niet bestaan
de geest eeuwig vrij is
in vrede, licht en liefde?
Jij mens,
die eeuwenlang je waardigheid liet vertrappen
je liet knechten
die slaafde en zwoegde
voor hen die je als vee bijeendreven
in hun kraal van begeerten,
ontwaak uit je nachtmerrie van onwetendheid.
Jij mens,
die verdwaalde in het labyrint der leugens
en op zoek naar waarheid
misleid werd door valse goden en profeten,
ga nu eindelijk rechtopstaan
nu je weet dat de waarheid verborgen is in jezelf,
niet te vinden in stenen tempels van priesters
die je steeds weer uitbuiten
niet wordt aangereikt door hen die met gladde tongen
je stem ontnemen
niet gehoord wordt door hen
die leugens gedrukt verkopen.
Jij mens,
zing niet meer mee in het slavenkoor
der verdwaalde zielen
het slavenkoor der onwetenden
het slavenkoor van geknakte zielen.
Breek de ketenen
hoor de roep der tijden
dit is je kans
dit is je mogelijkheid.
Jij bent licht en liefde
eeuwige vrijheid.
(Marcel Messing)
donderdag 21 juni 2012
Boing!
Wat je ziet en wat je hoort gaat vooraf aan het woord.
Je hoort geen kerkklok slaan als de kerkklok slaat.
Wat er in je aanwezigheid verschijnt is 'Boing!'.
Niets meer, niets minder, precies dat en precies zoals het is.
Je hele leven op dat moment is 'Boing!'.
Zo is alles wat je ziet en alles wat je hoort jouw leven.
Pas later, in de reflectie op wat je hoort,
komen de woorden en volgt het onderscheid:
'Ik hoor een kerkklok slaan.'
En ik ben altijd te laat.
Voorafgaand aan de woorden, is er niets dat ik kan bepalen.
'Boing!' is precies en zonder meer 'Boing!',
het komt niet en het gaat niet, het ontstaat niet en het vergaat niet,
het is me volkomen ongrijpbaar, onbegrijpelijk
en onbepaalbaar het dichtst nabij.
Het is open, leeg, niet solide en niet substantieel.
Het is precies wat het is en het is mijn leven op dat moment.
Dit wil zeggen, dat mijn leven open is, onbepaald,
ongrijpbaar, ongeboren, doodloos, duister.
Mijn leven kan niet stuk.
En wat de dagelijkse situatie betreft gebeurt er niets,
is er nooit iets gebeurd en zal er nooit iets gebeuren.
De situatie waarin mijn leven zich bevind is geen soliede gegeven.
Ze is onbepaald.
Er is geen illusie, geen realisatie, geen geboorte,
geen dood, geen levende wezens en geen boeddha's.
Ofschoon mijn leven onbepaald is, ongeboren en allesomvattend,
heeft het de onbetwiste vorm van mijn lichaam en geest
en heeft alles wat daarin verschijnt - wat ik zie, wat ik hoor,
wat ik voel, wat ik denk - een duidelijk onderscheiden vorm.
Dus is er geboorte en dood, illusie en realisatie,
en zijn er levende wezens en boeddha's.
Vorm is openheid. Openheid is vorm.
Mijn leven is een niet op te heffen paradox.
Voor mijn dagelijkse bestaan betekent deze paradox dat de situatie
waarin mijn leven zich bevindt, precies is wat ze is.
Ziekte is ziekte. Lente is lente. Gedoe is gedoe.
Vreugde is vreugde. Verdriet is verdriet.
Juist omdat mijn leven onbepaald is,
vraagt de situatie die mijn leven nu bepaalt
mij haar onvoorwaardelijk als mijn leven te bekrachtigen.
Er is niets anders. Geen gesjoemel!
Zo is het. Dit is mijn leven en dit is mijn vrijheid en mijn bevrijding.
Situatie na situatie.
Je hoort geen kerkklok slaan als de kerkklok slaat.
Wat er in je aanwezigheid verschijnt is 'Boing!'.
Niets meer, niets minder, precies dat en precies zoals het is.
Je hele leven op dat moment is 'Boing!'.
Zo is alles wat je ziet en alles wat je hoort jouw leven.
Pas later, in de reflectie op wat je hoort,
komen de woorden en volgt het onderscheid:
'Ik hoor een kerkklok slaan.'
En ik ben altijd te laat.
Voorafgaand aan de woorden, is er niets dat ik kan bepalen.
'Boing!' is precies en zonder meer 'Boing!',
het komt niet en het gaat niet, het ontstaat niet en het vergaat niet,
het is me volkomen ongrijpbaar, onbegrijpelijk
en onbepaalbaar het dichtst nabij.
Het is open, leeg, niet solide en niet substantieel.
Het is precies wat het is en het is mijn leven op dat moment.
Dit wil zeggen, dat mijn leven open is, onbepaald,
ongrijpbaar, ongeboren, doodloos, duister.
Mijn leven kan niet stuk.
En wat de dagelijkse situatie betreft gebeurt er niets,
is er nooit iets gebeurd en zal er nooit iets gebeuren.
De situatie waarin mijn leven zich bevind is geen soliede gegeven.
Ze is onbepaald.
Er is geen illusie, geen realisatie, geen geboorte,
geen dood, geen levende wezens en geen boeddha's.
Ofschoon mijn leven onbepaald is, ongeboren en allesomvattend,
heeft het de onbetwiste vorm van mijn lichaam en geest
en heeft alles wat daarin verschijnt - wat ik zie, wat ik hoor,
wat ik voel, wat ik denk - een duidelijk onderscheiden vorm.
Dus is er geboorte en dood, illusie en realisatie,
en zijn er levende wezens en boeddha's.
Vorm is openheid. Openheid is vorm.
Mijn leven is een niet op te heffen paradox.
Voor mijn dagelijkse bestaan betekent deze paradox dat de situatie
waarin mijn leven zich bevindt, precies is wat ze is.
Ziekte is ziekte. Lente is lente. Gedoe is gedoe.
Vreugde is vreugde. Verdriet is verdriet.
Juist omdat mijn leven onbepaald is,
vraagt de situatie die mijn leven nu bepaalt
mij haar onvoorwaardelijk als mijn leven te bekrachtigen.
Er is niets anders. Geen gesjoemel!
Zo is het. Dit is mijn leven en dit is mijn vrijheid en mijn bevrijding.
Situatie na situatie.
(Maurice Knegtel)
Abonneren op:
Posts (Atom)