donderdag 15 januari 2015
Vreugde
Het was zo‟n scherpe ervaring, dat ze onmogelijk leek.
Zoals ook de herhaling van de jeugd onmogelijk lijkt;
de jeugd met haar geloof dat alles goed zal komen
en alle ongeluk ooit voorbij zal zijn en waar je enkel
nog in oude boeken over zult kunnen lezen,
maar dat jou zelf al niet meer zal treffen.
Omdat het niet bekend is om welke verdiensten
dit ongewone geluk jou ten deel viel.
Het was een onmogelijke ervaring.
Het ging tegen elke logica in.
Het was geen gevoel maar eerder
een scherpe gewaarwording.
En Gosjka dacht toen voor de eerste keer,
dat het misschien tijd was geworden om de ervaring
van de vreugde centraal te stellen
en niet meer de ervaring van het leed.
Want wanneer men zal begrijpen,
dat het geluk het meest waardevolle in de wereld is
en dat het de ervoor betaalde inzet
honderdvoudig zal terug schenken,
dan zal de voornaamste zorg worden:
het te laten gedijen in plaats van het te laten verkommeren,
het te schenken in plaats van te onderdrukken.
En de motivatie van ons handelen
zal dan niet meer zijn:
het recht van de sterkste,
maar de plicht van de sterkste.
Zoals ook de herhaling van de jeugd onmogelijk lijkt;
de jeugd met haar geloof dat alles goed zal komen
en alle ongeluk ooit voorbij zal zijn en waar je enkel
nog in oude boeken over zult kunnen lezen,
maar dat jou zelf al niet meer zal treffen.
Omdat het niet bekend is om welke verdiensten
dit ongewone geluk jou ten deel viel.
Het was een onmogelijke ervaring.
Het ging tegen elke logica in.
Het was geen gevoel maar eerder
een scherpe gewaarwording.
En Gosjka dacht toen voor de eerste keer,
dat het misschien tijd was geworden om de ervaring
van de vreugde centraal te stellen
en niet meer de ervaring van het leed.
Want wanneer men zal begrijpen,
dat het geluk het meest waardevolle in de wereld is
en dat het de ervoor betaalde inzet
honderdvoudig zal terug schenken,
dan zal de voornaamste zorg worden:
het te laten gedijen in plaats van het te laten verkommeren,
het te schenken in plaats van te onderdrukken.
En de motivatie van ons handelen
zal dan niet meer zijn:
het recht van de sterkste,
maar de plicht van de sterkste.
(Michail Antsjarov)
vrijdag 9 januari 2015
Jij, aan wie ik niet hoef te zeggen
Jij, aan wie ik niet hoef te zeggen
dat ik 's nachts lig in tranen,
jij, wier wezen mij wiegt
zodat ik tot rust kom.
Jij, die mij niet zegt
- terwijl je waakt over mij -
hoe het kan dat dit wonder
door ons wordt gedragen
zonder dat het ooit stilt…
Kijk naar geliefden:
ze hebben amper hun liefde bekend
of het is al getekend door leugens
Jij alleen laat me bestaan.
Alleen jou mag ik steeds anders duiden.
Een ogenblik ben je maar hier,
daarna is er enkel weer ruisen,
of een geur die geen spoor achterlaat.
Ach, in mijn armen heb ik ze allen verloren,
maar jij, jij wordt altijd opnieuw geboren:
omdat ik jou nimmer vasthield,
houd ik je vast.
dat ik 's nachts lig in tranen,
jij, wier wezen mij wiegt
zodat ik tot rust kom.
Jij, die mij niet zegt
- terwijl je waakt over mij -
hoe het kan dat dit wonder
door ons wordt gedragen
zonder dat het ooit stilt…
Kijk naar geliefden:
ze hebben amper hun liefde bekend
of het is al getekend door leugens
Jij alleen laat me bestaan.
Alleen jou mag ik steeds anders duiden.
Een ogenblik ben je maar hier,
daarna is er enkel weer ruisen,
of een geur die geen spoor achterlaat.
Ach, in mijn armen heb ik ze allen verloren,
maar jij, jij wordt altijd opnieuw geboren:
omdat ik jou nimmer vasthield,
houd ik je vast.
(Rainer Maria Rilke)
zaterdag 3 januari 2015
Weiger niet te zijn wat je wel bent
Dat wat je bent, je ware wezen, heb je lief;
wat je ook doet, doe je voor je eigen geluk.
Dát te kennen, dat te vinden, lief te hebben,
is je diepste verlangen.
Sinds onheuglijke tijden heb je van jezelf gehouden,
maar nooit op een intelligente manier.
Stel je lichaam en je geest op een intelligente manier
in dienst van het Zelf — dat is genoeg.
Wees je eigen Zelf trouw
en houd onvoorwaardelijk van jezelf.
Doe niet alsof je net zoveel
van anderen houdt als van jezelf.
Zolang je niet gerealiseerd hebt
dat ze één zijn met jezelf, kun je niet van ze houden.
Pretendeer niet te zijn wat je niet bent
en weiger niet te zijn wat je wel bent.
Je liefde voor anderen is niet de oorzaak,
maar het gevolg van zelfkennis.
Een deugd kan zonder zelfkennis nooit echt zijn.
Als je zonder een spoor van twijfel weet
dat een en hetzelfde leven stroomt door alles wat is,
en dat jijzelf dat leven bent,
dan houd je natuurlijk en spontaan van alles en allen.
Als het je duidelijk wordt hoe diep
en compleet je liefde voor jezelf is,
dan weet je ook dat ieder levend wezen
en de hele schepping deel uitmaken van die liefde.
Maar als je iets ervaart als van jou gescheiden,
kun je er niet van houden,
want dan ben je er bang voor.
Vervreemding veroorzaakt angst
en angst versterkt vervreemding.
Dat is een vicieuze cirkel.
Alleen zelf-realisatie kan die doorbreken.
Richt je daarop, onvoorwaardelijk.
wat je ook doet, doe je voor je eigen geluk.
Dát te kennen, dat te vinden, lief te hebben,
is je diepste verlangen.
Sinds onheuglijke tijden heb je van jezelf gehouden,
maar nooit op een intelligente manier.
Stel je lichaam en je geest op een intelligente manier
in dienst van het Zelf — dat is genoeg.
Wees je eigen Zelf trouw
en houd onvoorwaardelijk van jezelf.
Doe niet alsof je net zoveel
van anderen houdt als van jezelf.
Zolang je niet gerealiseerd hebt
dat ze één zijn met jezelf, kun je niet van ze houden.
Pretendeer niet te zijn wat je niet bent
en weiger niet te zijn wat je wel bent.
Je liefde voor anderen is niet de oorzaak,
maar het gevolg van zelfkennis.
Een deugd kan zonder zelfkennis nooit echt zijn.
Als je zonder een spoor van twijfel weet
dat een en hetzelfde leven stroomt door alles wat is,
en dat jijzelf dat leven bent,
dan houd je natuurlijk en spontaan van alles en allen.
Als het je duidelijk wordt hoe diep
en compleet je liefde voor jezelf is,
dan weet je ook dat ieder levend wezen
en de hele schepping deel uitmaken van die liefde.
Maar als je iets ervaart als van jou gescheiden,
kun je er niet van houden,
want dan ben je er bang voor.
Vervreemding veroorzaakt angst
en angst versterkt vervreemding.
Dat is een vicieuze cirkel.
Alleen zelf-realisatie kan die doorbreken.
Richt je daarop, onvoorwaardelijk.
(Shri Nisargadatta Maharaj)
zaterdag 27 december 2014
Onder den blooten hemel - II
 |
| In dit museum worden rariteiten uit de Sahara tentoongesteld door Joris Maes. Oude etnische gebruiksvoorwepen uit oase dorpen o.a. kruiken, maalstenen,... Ook merkwaardige overblijfselen van préhistorische culturen waaronder bijlen, pijlpunten, vijzels, kralen,… Tevens ook werken van fossielsteen; versteende zeebodems met overblijfselen van een rijk zeeleven in kleurrijke hardsteen bewaard. Terwijl Joris Maes werkt met fossielsteen en sculpturen houdt zijn vrouw, Hilde Martien, zich bezig met schilderijen en textiel. http://www.sahara-art-stones.com/ |
Herinneringen aan het Nu
Herinneringen bestaan, dat kan niet betwijfeld worden.
Als ze emotioneel geladen zijn,
blijven ze ons vaak bestoken
tot we er gek van lijken te worden.
Dan willen we ze kwijt, maar ze blijven maar komen,
en ze doen zeer.
Maar hun realiteit is relatief, in die zin
dat ze slechts onderdeel uitmaken van het NU.
De tijd valt niet te vangen, zelfs niet voor een deel.
De tijd is het verhaal dat we vasthaken
aan de beelden die voortdurend langskomen.
Sommige beelden labelen we als verleden,
sommige als toekomst.
Maar alle beelden bestaan
alleen in het Nu, als het Nu.
Niets kan buiten het Nu bestaan.
Het is onbegrensd.
Het bevat alles wat we werkelijk
en onwerkelijk kunnen noemen.
Het Nu is alles. Meer is er niet.
Ook een herinnering is een vorm van Nu.
Het Nu neemt soms de vorm aan van herinneringen.
Het verleden bestaat als beeld of gedachte
binnen het Nu, maar het heeft op zichzelf
nooit plaatsgevonden, want het Nu is allesomvattend.
Het verleden is niet meer dan een verhaal binnen het Nu.
Er bestaat niets buiten het Nu, ook geen verleden.
Je kunt niet uit het Nu,
dat is wat het allesomvattend maakt.
En daarmee valt mijn persoonlijke bestaan uit elkaar.
Ik heb nooit bestaan.
Ik besta alleen maar, altijd Nu.
Het Nu en mijn bestaan vallen samen,
ze kunnen niet zonder elkaar.
Ik ben niets, want ik heb nooit bestaan.
Ik ben alles, want ik besta als het Nu.
Als ze emotioneel geladen zijn,
blijven ze ons vaak bestoken
tot we er gek van lijken te worden.
Dan willen we ze kwijt, maar ze blijven maar komen,
en ze doen zeer.
Maar hun realiteit is relatief, in die zin
dat ze slechts onderdeel uitmaken van het NU.
De tijd valt niet te vangen, zelfs niet voor een deel.
De tijd is het verhaal dat we vasthaken
aan de beelden die voortdurend langskomen.
Sommige beelden labelen we als verleden,
sommige als toekomst.
Maar alle beelden bestaan
alleen in het Nu, als het Nu.
Niets kan buiten het Nu bestaan.
Het is onbegrensd.
Het bevat alles wat we werkelijk
en onwerkelijk kunnen noemen.
Het Nu is alles. Meer is er niet.
Ook een herinnering is een vorm van Nu.
Het Nu neemt soms de vorm aan van herinneringen.
Het verleden bestaat als beeld of gedachte
binnen het Nu, maar het heeft op zichzelf
nooit plaatsgevonden, want het Nu is allesomvattend.
Het verleden is niet meer dan een verhaal binnen het Nu.
Er bestaat niets buiten het Nu, ook geen verleden.
Je kunt niet uit het Nu,
dat is wat het allesomvattend maakt.
En daarmee valt mijn persoonlijke bestaan uit elkaar.
Ik heb nooit bestaan.
Ik besta alleen maar, altijd Nu.
Het Nu en mijn bestaan vallen samen,
ze kunnen niet zonder elkaar.
Ik ben niets, want ik heb nooit bestaan.
Ik ben alles, want ik besta als het Nu.
(Han van den Boogaard)
dinsdag 23 december 2014
We kunnen alleen maar weten wat we niet zijn
We kunnen alleen maar weten wat we niet zijn;
we kunnen nooit kennen wat we zijn,
want we zijn het kennen.
Zie op het moment zelf hoe dit begrijpen op je inwerkt:
dat je het nooit kunt kennen,
je kunt het niet vertegenwoordigen,
je kunt het alleen maar zijn.
Dan is er een natuurlijk, onvermijdelijk opgeven.
Het is een transformatie van energie.
Er gebeurt iets in je lichaam, in je hersencellen,
en er komt een moment dat je voelt dat je niets bent,
en je voelt jezelf in dit niets.
In dit niets is er volheid.
we kunnen nooit kennen wat we zijn,
want we zijn het kennen.
Zie op het moment zelf hoe dit begrijpen op je inwerkt:
dat je het nooit kunt kennen,
je kunt het niet vertegenwoordigen,
je kunt het alleen maar zijn.
Dan is er een natuurlijk, onvermijdelijk opgeven.
Het is een transformatie van energie.
Er gebeurt iets in je lichaam, in je hersencellen,
en er komt een moment dat je voelt dat je niets bent,
en je voelt jezelf in dit niets.
In dit niets is er volheid.
(Jean Klein)
vrijdag 19 december 2014
Zoeken
Sommige mensen rennen van de ene cursus of lezing naar de andere,
zoals een hond die door een vlo gebeten achter zijn eigen staart aanrent.
Zij zijn door een soort paniek bevangen
dat ze in dit leven bevrijd moeten worden.
Hun verlangen hiernaar is zo groot, dat ze niet in de gaten hebben
dat juist hun rennen en verlangen de grootste obstakels zijn.
Pas als er een einde gekomen is aan de zoektocht
en de geest tot rust en stilte is gekomen, kan bevrijding intreden,
bevrijding van iemand te zijn, iets te moeten worden.
Bevrijding is altijd nu.
We zijn reeds vrij,
maar spelen het spelletje van blindemannetje
terwijl we ons beklagen dat we niets zien.
We zijn niets kwijtgeraakt, behalve het inzicht
dat wijzelf degene zijn die we zoeken,
dat wijzelf de weg, de waarheid, het leven zijn,
de liefde, de totaliteit van al wat is.
Hier en nu.
Ontijdelijk.
We zoeken buiten ons naar de schitterende parel van inzicht,
die in ons hart verborgen ligt.
Het enige wat we hoeven te doen is stil te staan
en door het masker van onze persoonlijkheid heen
waar te nemen wat we al waren voordat we geboren werden
en wat we ook zullen blijven als we sterven.
Wie ophoudt met zoeken
en geen resultaten meer verwacht, zal vinden.
Zoeken versterkt het ego,
en het ego is de enige belemmering om te zien wat we zijn.
Iemand die zegt dat hij op zoek is naar stilte
maar voortdurend aan het woord is,
hoeft enkel zijn mond te sluiten.
Iemand die een put wil slaan in de woestijn
en elke keer ergens anders naar water zoekt
als hij nog maar nauwelijks begonnen is met graven,
zou beter op één plek diep kunnen graven.
Zolang een bij nog zoemend om de bloem heen vliegt,
zal hij geen honing kunnen verzamelen.
Zolang we nog zoemen over allerlei opinies omtrent de waarheid,
zullen we de honing van de waarheid niet in stilte kunnen proeven.
Zoeken houdt de dualiteit van de zoeker en het gezochte in stand.
Pas als er lang genoeg gezocht is,
kan er een einde komen aan alle zoeken.
Dan worden we gevonden door het leven zelf.
zoals een hond die door een vlo gebeten achter zijn eigen staart aanrent.
Zij zijn door een soort paniek bevangen
dat ze in dit leven bevrijd moeten worden.
Hun verlangen hiernaar is zo groot, dat ze niet in de gaten hebben
dat juist hun rennen en verlangen de grootste obstakels zijn.
Pas als er een einde gekomen is aan de zoektocht
en de geest tot rust en stilte is gekomen, kan bevrijding intreden,
bevrijding van iemand te zijn, iets te moeten worden.
Bevrijding is altijd nu.
We zijn reeds vrij,
maar spelen het spelletje van blindemannetje
terwijl we ons beklagen dat we niets zien.
We zijn niets kwijtgeraakt, behalve het inzicht
dat wijzelf degene zijn die we zoeken,
dat wijzelf de weg, de waarheid, het leven zijn,
de liefde, de totaliteit van al wat is.
Hier en nu.
Ontijdelijk.
We zoeken buiten ons naar de schitterende parel van inzicht,
die in ons hart verborgen ligt.
Het enige wat we hoeven te doen is stil te staan
en door het masker van onze persoonlijkheid heen
waar te nemen wat we al waren voordat we geboren werden
en wat we ook zullen blijven als we sterven.
Wie ophoudt met zoeken
en geen resultaten meer verwacht, zal vinden.
Zoeken versterkt het ego,
en het ego is de enige belemmering om te zien wat we zijn.
Iemand die zegt dat hij op zoek is naar stilte
maar voortdurend aan het woord is,
hoeft enkel zijn mond te sluiten.
Iemand die een put wil slaan in de woestijn
en elke keer ergens anders naar water zoekt
als hij nog maar nauwelijks begonnen is met graven,
zou beter op één plek diep kunnen graven.
Zolang een bij nog zoemend om de bloem heen vliegt,
zal hij geen honing kunnen verzamelen.
Zolang we nog zoemen over allerlei opinies omtrent de waarheid,
zullen we de honing van de waarheid niet in stilte kunnen proeven.
Zoeken houdt de dualiteit van de zoeker en het gezochte in stand.
Pas als er lang genoeg gezocht is,
kan er een einde komen aan alle zoeken.
Dan worden we gevonden door het leven zelf.
(Marcel Messing)
zaterdag 13 december 2014
Ik verlang
Waar is God, ook al bestaat hij niet?
Ik wil bidden en wenen, berouw hebben
over misdaden die ik niet heb begaan,
genieten, vergiffenis te krijgen
als een net helemaal moederlijke streling.
Een schoot om op te huilen,
maar dan een enorme schoot,
vormeloos en ruim als een zomernacht
en vooral nabij,
warm en vrouwelijk, voor een open haard…
Daar ondenkbare dingen kunnen bewenen,
fouten waarvan ik niet weet welke het zijn,
liefde van niet bestaande dingen, en grote,
vreselijke twijfels over ik weet niet welke toekomst...
Een nieuwe prille jeugd,
wederom een oude min en een ledikantje
waar ik tenslotte in slaap val,
te midden van wiegende sprookjes
waar ik amper naar luister,
met een aandacht die verslapt
door gevaren die binnendringen
in mijn jonge haren zo blond als koren...
En dat alles heel groot, heel eeuwig,
definitief voor altijd,
van een omvang zoals alleen God heeft,
op de trieste en slaperige bodem
van de ultieme waarheid der dingen ....
Een schoot of een wieg
of een warme arm om mijn hals...
Een stem die zacht zingt
en me lijkt te willen laten huilen...
het geknister van het vuur in de open haard...
Hitte in de winter...
Een lichte misleiding van mijn bewustzijn...
En daarna geluidloos een rustige droom
in een enorme ruimte, zoals de maan draaiend
tussen de sterren...
Ik wil bidden en wenen, berouw hebben
over misdaden die ik niet heb begaan,
genieten, vergiffenis te krijgen
als een net helemaal moederlijke streling.
Een schoot om op te huilen,
maar dan een enorme schoot,
vormeloos en ruim als een zomernacht
en vooral nabij,
warm en vrouwelijk, voor een open haard…
Daar ondenkbare dingen kunnen bewenen,
fouten waarvan ik niet weet welke het zijn,
liefde van niet bestaande dingen, en grote,
vreselijke twijfels over ik weet niet welke toekomst...
Een nieuwe prille jeugd,
wederom een oude min en een ledikantje
waar ik tenslotte in slaap val,
te midden van wiegende sprookjes
waar ik amper naar luister,
met een aandacht die verslapt
door gevaren die binnendringen
in mijn jonge haren zo blond als koren...
En dat alles heel groot, heel eeuwig,
definitief voor altijd,
van een omvang zoals alleen God heeft,
op de trieste en slaperige bodem
van de ultieme waarheid der dingen ....
Een schoot of een wieg
of een warme arm om mijn hals...
Een stem die zacht zingt
en me lijkt te willen laten huilen...
het geknister van het vuur in de open haard...
Hitte in de winter...
Een lichte misleiding van mijn bewustzijn...
En daarna geluidloos een rustige droom
in een enorme ruimte, zoals de maan draaiend
tussen de sterren...
(Fernando Pessoa)
Abonneren op:
Posts (Atom)