donderdag 10 oktober 2013
Vreugde
Vreugde is een realiteit waar mensen naar streven.
Wie alle moeilijkheden op de weg ernaartoe kan doorstaan,
verdient het om de vruchten te plukken.
Wees dankbaar wanneer de vruchten u worden gegeven,
vraag niet hoelang ze zullen blijven.
Vreugde blijft voorgoed
wanneer u in Liefde, Wijsheid en Waarheid leeft.
Hoe bereikt de vreugde u?
Zijn er voorwaarden?
Nee, die zijn er vrijwel niet.
Open uw hart zodat de Goddelijke Liefde erdoor kan vloeien.
Niet druppel voor druppel, maar in overvloed.
Plaats een gouden kraan in uw hart
zodat liefde stroomt naar alles om u heen.
Sla een bladzijde om in het boek van uw leven,
schrijf met de lichtkracht van uw geest
en de warmte van uw hart.
Heb lief zoals de scheppingskracht liefheeft.
Wanneer u die kracht nodig heeft,
vraag of bid met grote oprechtheid.
Elk gebed en elk gevoel van dankbaarheid
dat uit de grond van uw hart komt wordt aanvaard.
De schepper hoort de kleinste vraag en antwoord altijd.
Wie alle moeilijkheden op de weg ernaartoe kan doorstaan,
verdient het om de vruchten te plukken.
Wees dankbaar wanneer de vruchten u worden gegeven,
vraag niet hoelang ze zullen blijven.
Vreugde blijft voorgoed
wanneer u in Liefde, Wijsheid en Waarheid leeft.
Hoe bereikt de vreugde u?
Zijn er voorwaarden?
Nee, die zijn er vrijwel niet.
Open uw hart zodat de Goddelijke Liefde erdoor kan vloeien.
Niet druppel voor druppel, maar in overvloed.
Plaats een gouden kraan in uw hart
zodat liefde stroomt naar alles om u heen.
Sla een bladzijde om in het boek van uw leven,
schrijf met de lichtkracht van uw geest
en de warmte van uw hart.
Heb lief zoals de scheppingskracht liefheeft.
Wanneer u die kracht nodig heeft,
vraag of bid met grote oprechtheid.
Elk gebed en elk gevoel van dankbaarheid
dat uit de grond van uw hart komt wordt aanvaard.
De schepper hoort de kleinste vraag en antwoord altijd.
(Peter Deunov)
zaterdag 5 oktober 2013
Raad en daad
Onze interne computer, het denkapparaat, is een gebruiksvoorwerp
dat de mens ten dienste kan staan als een reservoir van informatie
en als het vermogen tot afweging en combinatie
van verschillende gegevens.
Het verstaat de kunst om causale verbanden te leggen
en vanuit de ervaringen in het verleden vooruit te lopen
op wat de toekomst brengen mag.
Als zodanig is het een uitermate nuttig hulpmiddel,
dat echter buitengewoon gevaarlijk kan worden
indien het, zoals dat zo vaak het geval is, de leiding overneemt
en de baas naar zijn pijpen laat dansen.
Het denkapparaat - dat we ook het lineaire
of lagere denken kunnen noemen
- kijkt zoals gezegd vanuit het verleden naar het heden.
De ervaringen die het in het verleden heeft geanalyseerd,
geselecteerd en opgeslagen, past het toe op alles
wat zich nieuw voordoet.
Omdat het voortdurend het verleden op het heden
tracht toe te passen,
reageert het vaak primitief en ongenuanceerd.
Bovendien heeft het de neiging tot generaliseren.
Als het bijvoorbeeld één keer onheus is bejegend
door een politie-agent,
zendt het voortaan altijd waarschuwingssignalen uit
zodra er een politie-agent in de buurt komt,
en waarschijnlijk ook al als er iemand
met een pet op het hoofd aan de horizon opdoemt.
Zo werkt het denkapparaat en dat is ook zijn functie:
het neemt het zekere voor het onzekere.
Op deze manier behoedt het de mens voor herhaling
van vergissingen en verveelvoudigt zodoende diens levensduur.
Dit lagere denken is te vergelijken met de minister van de koning,
zoals we die kennen uit sprookjes en mythen:
een raadsman met veel ervaring en een eigen invalshoek.
Zolang de koning de minister raadpleegt en uiteindelijk
zelf de nodige keuzes maakt en zolang de minister zijn plaats kent
en zich niet in het keuzeproces tracht te mengen, gaat alles goed.
Maar het is bekend uit sprookjes en mythen én de dagelijkse praktijk
dat ministers zelden genoegen nemen met hun positie;
ze willen hogerop.
Zo wil ook het menselijk denkapparaat maar al te vaak hogerop;
het roept zich uit tot de centrale, tot het zelf,
terwijl het daartoe niet de capaciteiten bezit.
De beroemde woorden van Descartes 'Ik denk, dus ik ben'
gaan dan ook alleen maar op
als er inderdaad een centrale instantie is - een ik -
die denkt, die met andere woorden gebruik maakt
van het denkapparaat.
Als die centrale instantie er niet is
of als die is afgestaan aan het denken,
zou het juister en eerlijker zijn om te zeggen:
'Ik word gedacht, dus ik ben niet'.
Er zijn op onze planeet
waarschijnlijk maar heel weinig mensen die er zijn.
dat de mens ten dienste kan staan als een reservoir van informatie
en als het vermogen tot afweging en combinatie
van verschillende gegevens.
Het verstaat de kunst om causale verbanden te leggen
en vanuit de ervaringen in het verleden vooruit te lopen
op wat de toekomst brengen mag.
Als zodanig is het een uitermate nuttig hulpmiddel,
dat echter buitengewoon gevaarlijk kan worden
indien het, zoals dat zo vaak het geval is, de leiding overneemt
en de baas naar zijn pijpen laat dansen.
Het denkapparaat - dat we ook het lineaire
of lagere denken kunnen noemen
- kijkt zoals gezegd vanuit het verleden naar het heden.
De ervaringen die het in het verleden heeft geanalyseerd,
geselecteerd en opgeslagen, past het toe op alles
wat zich nieuw voordoet.
Omdat het voortdurend het verleden op het heden
tracht toe te passen,
reageert het vaak primitief en ongenuanceerd.
Bovendien heeft het de neiging tot generaliseren.
Als het bijvoorbeeld één keer onheus is bejegend
door een politie-agent,
zendt het voortaan altijd waarschuwingssignalen uit
zodra er een politie-agent in de buurt komt,
en waarschijnlijk ook al als er iemand
met een pet op het hoofd aan de horizon opdoemt.
Zo werkt het denkapparaat en dat is ook zijn functie:
het neemt het zekere voor het onzekere.
Op deze manier behoedt het de mens voor herhaling
van vergissingen en verveelvoudigt zodoende diens levensduur.
Dit lagere denken is te vergelijken met de minister van de koning,
zoals we die kennen uit sprookjes en mythen:
een raadsman met veel ervaring en een eigen invalshoek.
Zolang de koning de minister raadpleegt en uiteindelijk
zelf de nodige keuzes maakt en zolang de minister zijn plaats kent
en zich niet in het keuzeproces tracht te mengen, gaat alles goed.
Maar het is bekend uit sprookjes en mythen én de dagelijkse praktijk
dat ministers zelden genoegen nemen met hun positie;
ze willen hogerop.
Zo wil ook het menselijk denkapparaat maar al te vaak hogerop;
het roept zich uit tot de centrale, tot het zelf,
terwijl het daartoe niet de capaciteiten bezit.
De beroemde woorden van Descartes 'Ik denk, dus ik ben'
gaan dan ook alleen maar op
als er inderdaad een centrale instantie is - een ik -
die denkt, die met andere woorden gebruik maakt
van het denkapparaat.
Als die centrale instantie er niet is
of als die is afgestaan aan het denken,
zou het juister en eerlijker zijn om te zeggen:
'Ik word gedacht, dus ik ben niet'.
Er zijn op onze planeet
waarschijnlijk maar heel weinig mensen die er zijn.
(Hans Korteweg)
zaterdag 28 september 2013
Afstemmen
Het is goed de geest af te stemmen op bewust Zijn.
Of beter het hele energiesysteem af te stemmen op
Of beter het hele energiesysteem af te stemmen op
het onmiddellijke bewuste Zijn.
Het is een van de zinnige inspanningen
Het is een van de zinnige inspanningen
die de geest zich kan eigen maken,
wanneer men in de sensatie verkeert de doener te zijn.
Geef die doener dan iets zinvols te doen:
wanneer men in de sensatie verkeert de doener te zijn.
Geef die doener dan iets zinvols te doen:
laat hem terugkeren,
zich bewust worden van bewust Zijn, hier-nu.
Dat terugbrengen van de geest of de aandacht op zijn oorsprong
zich bewust worden van bewust Zijn, hier-nu.
Dat terugbrengen van de geest of de aandacht op zijn oorsprong
(bewustzijn zelf dus) richten, zal niet altijd lijken te lukken,
maar de zoeker die dit volhardend toepast,
zal zien dat de geest steeds gemakkelijker
is terug te brengen.
Het hele systeem maakt zich de toestand of sfeer eigen
Het hele systeem maakt zich de toestand of sfeer eigen
die hoort bij de natuurlijke staat.
Het hele systeem zal gaandeweg
Het hele systeem zal gaandeweg
steeds sterker helpen om ‘thuis te blijven’,
je bewust te maken van je ‘thuis-zijn-nu’.
Dit terugbrengen van de aandacht naar het Zijn zelf
is een van de grootste taken die de geest kan volbrengen.
Ik noem het ook wel: de geest terug voeren naar zijn bron;
bij de deur gaan zitten; je bewust zijn van Bewust Zijn.
Dat is wat de geest kan doen om weer dienaar te worden.
Hij kan de aandacht en energie richten op het Zelf en erin opgaan.
In die toestand kan onmiddellijk inzicht ontstaan,
rechtstreekse ‘integrale en non-verbale kennis’ (jnana) worden ervaren
en bestaat de kans op ontwaken en bevrijd handelen.
je bewust te maken van je ‘thuis-zijn-nu’.
Dit terugbrengen van de aandacht naar het Zijn zelf
is een van de grootste taken die de geest kan volbrengen.
Ik noem het ook wel: de geest terug voeren naar zijn bron;
bij de deur gaan zitten; je bewust zijn van Bewust Zijn.
Dat is wat de geest kan doen om weer dienaar te worden.
Hij kan de aandacht en energie richten op het Zelf en erin opgaan.
In die toestand kan onmiddellijk inzicht ontstaan,
rechtstreekse ‘integrale en non-verbale kennis’ (jnana) worden ervaren
en bestaat de kans op ontwaken en bevrijd handelen.
(Hans Laurentius)
 |
| http://www.hanslaurentius.nl/ |
maandag 23 september 2013
Uw oude tehuis
Je mag vele jaren in een stad gewoond hebben,
maar zodra je in slaap valt,
rijst er een andere stad op in je geest,
vol van zijn eigen goed en kwaad.
Je eigen stad, waar je lang woonde,
verdwijnt volledig uit je herinnering.
Je zegt niet:
’Ik ben hier een vreemdeling, dit is mijn stad niet.’
Je meent dat je hier altijd gewoond hebt,
je denkt dat je hier geboren bent en opgegroeid.
Verbaast het je niet
dat je ziel zich haar vroegere tehuis niet herinnert?
Maar hoe zou ze zich dit kunnen herinneren?
Zij is gewikkeld in de slaap van deze wereld,
als een ster bedekt door wolken.
Zij heeft door zoveel steden gereisd
en het stof dat haar visie verduistert
is nog niet weggeveegd.
maar zodra je in slaap valt,
rijst er een andere stad op in je geest,
vol van zijn eigen goed en kwaad.
Je eigen stad, waar je lang woonde,
verdwijnt volledig uit je herinnering.
Je zegt niet:
’Ik ben hier een vreemdeling, dit is mijn stad niet.’
Je meent dat je hier altijd gewoond hebt,
je denkt dat je hier geboren bent en opgegroeid.
Verbaast het je niet
dat je ziel zich haar vroegere tehuis niet herinnert?
Maar hoe zou ze zich dit kunnen herinneren?
Zij is gewikkeld in de slaap van deze wereld,
als een ster bedekt door wolken.
Zij heeft door zoveel steden gereisd
en het stof dat haar visie verduistert
is nog niet weggeveegd.
(Djelal-oed-Din-Roemi)
dinsdag 17 september 2013
In het zijn zelf bestaat er geen angst...
In het zijn zelf bestaat er geen angst of wachten.
Geen wachten, geen anticiperen, geen straks.
Herken het Zelf dat niet bezig is
in een andere toestand te geraken.
Het is toestandloos. Het Is gewoon.
Het is niet het denken.
Herken het verschil tussen denken en het Zelf.
Denken lijkt meer op de wind die beweegt,
maar het Zelf is zoals de ruimte,
die overal aanwezig is en niet beweegt.
Ruimte heeft geen mening over het denken.
Gedachten kunnen niet crashen in de ruimte,
want de ruimte is vormloos.
Herken, erken en wees één met de ruimte, die Is.
Dit is heel natuurlijk voor je.
Het doet er niet toe wat het denken erover zegt.
Het kan zeggen:
‘Simpel zijn heeft geen betekenis.
Iets worden betekent pas wat.’
En wanneer je dit accepteert,
berooft het je van je innerlijke vrede en stilte.
Het Zelf zijn is niet een toestand van luiheid.
Het is in natuurlijke harmonie zijn.
Houd je aandacht hier in de stilte van het zijn.
En tegelijkertijd kun je merken
dat je activiteiten er niet onder lijden
dat je aandacht in het zijn rust.
De uitnodiging hier is om compleet
door het oerwoud van het denken te gaan
naar en tot in de zuivere herkenning
van wat tijdloos en volmaakt is.
Dit is compleet mogelijk hier.
Wees niet bang.
Als een menselijk wezen dit gedaan heeft,
wanneer dan ook, en hoe lang geleden dat ook was,
kan de rest van de wereld hen niet vergeten.
De impact van hun aanwezigheid brengt licht
naar ontelbare wezens.
Die aanwezigheid, waarover ik spreek, is je eigen ware Zelf.
Niemand is er dichterbij dan een ander, of er te ver van vandaan.
Dat zijn meer ideeën.
Ontwaak tot wat je nooit niet kunt zijn.
Grijp je kans.
Kom.
Geen wachten, geen anticiperen, geen straks.
Herken het Zelf dat niet bezig is
in een andere toestand te geraken.
Het is toestandloos. Het Is gewoon.
Het is niet het denken.
Herken het verschil tussen denken en het Zelf.
Denken lijkt meer op de wind die beweegt,
maar het Zelf is zoals de ruimte,
die overal aanwezig is en niet beweegt.
Ruimte heeft geen mening over het denken.
Gedachten kunnen niet crashen in de ruimte,
want de ruimte is vormloos.
Herken, erken en wees één met de ruimte, die Is.
Dit is heel natuurlijk voor je.
Het doet er niet toe wat het denken erover zegt.
Het kan zeggen:
‘Simpel zijn heeft geen betekenis.
Iets worden betekent pas wat.’
En wanneer je dit accepteert,
berooft het je van je innerlijke vrede en stilte.
Het Zelf zijn is niet een toestand van luiheid.
Het is in natuurlijke harmonie zijn.
Houd je aandacht hier in de stilte van het zijn.
En tegelijkertijd kun je merken
dat je activiteiten er niet onder lijden
dat je aandacht in het zijn rust.
De uitnodiging hier is om compleet
door het oerwoud van het denken te gaan
naar en tot in de zuivere herkenning
van wat tijdloos en volmaakt is.
Dit is compleet mogelijk hier.
Wees niet bang.
Als een menselijk wezen dit gedaan heeft,
wanneer dan ook, en hoe lang geleden dat ook was,
kan de rest van de wereld hen niet vergeten.
De impact van hun aanwezigheid brengt licht
naar ontelbare wezens.
Die aanwezigheid, waarover ik spreek, is je eigen ware Zelf.
Niemand is er dichterbij dan een ander, of er te ver van vandaan.
Dat zijn meer ideeën.
Ontwaak tot wat je nooit niet kunt zijn.
Grijp je kans.
Kom.
(Mooji)
vrijdag 30 augustus 2013
Geen probleem
Problemen bestaan slechts ogenschijnlijk.
Het woord 'probleem' is een etiket dat het denken plakt op iets
dat niet past bij het beeld dat er is van hoe iets zou moeten zijn.
Voor het kristalheldere gewaarzijn dat wij zijn,
bestaan er geen problemen.
Niets hecht zich eraan.
Het is niet onderhevig aan de droomwereld van vorm.
Ongeacht wat er ogenschijnlijk gebeurt,
blijft het onbezoedeld en onaangeraakt.
Dat komt niet doordat het boven of buiten
datgene staat wat er verschijnt,
maar doordat de beelden die erin opdoemen
voorbijgaand en kortstondig zijn.
Aangezien jij tijdloos, alwetend Zijn bent,
waarom zou je je dan zorgen maken
over een beeld of een gedachte
die slechts voorbijtrekt?
Het idee dat er aan de ene kant Zijn is
en aan de andere gedachten, is ook verkeerd.
Er is niets buiten wat ik ben.
Niets kan zich voordoen in iets anders dan wat is.
Wat er uiterlijk schijnbaar ook gebeurt,
hoe tragisch of oneerlijk het ook lijkt,
het tijdloze, onverwoestbare Zijn dat jij bent,
blijft er net zo absoluut onbedorven onder
als het onveranderlijk is.
Zuivere advaita is het gemakkelijkste dat er bestaat.
Er valt niets te bereiken, er is niemand die iets bereikt,
en er is, ten slotte, geen wereld;
er is alleen maar tijdloos gewaarzijn dar verschijnt als alles en niets.
Hoeveel inspanning kost het om te zijn?
Het woord 'probleem' is een etiket dat het denken plakt op iets
dat niet past bij het beeld dat er is van hoe iets zou moeten zijn.
Voor het kristalheldere gewaarzijn dat wij zijn,
bestaan er geen problemen.
Niets hecht zich eraan.
Het is niet onderhevig aan de droomwereld van vorm.
Ongeacht wat er ogenschijnlijk gebeurt,
blijft het onbezoedeld en onaangeraakt.
Dat komt niet doordat het boven of buiten
datgene staat wat er verschijnt,
maar doordat de beelden die erin opdoemen
voorbijgaand en kortstondig zijn.
Aangezien jij tijdloos, alwetend Zijn bent,
waarom zou je je dan zorgen maken
over een beeld of een gedachte
die slechts voorbijtrekt?
Het idee dat er aan de ene kant Zijn is
en aan de andere gedachten, is ook verkeerd.
Er is niets buiten wat ik ben.
Niets kan zich voordoen in iets anders dan wat is.
Wat er uiterlijk schijnbaar ook gebeurt,
hoe tragisch of oneerlijk het ook lijkt,
het tijdloze, onverwoestbare Zijn dat jij bent,
blijft er net zo absoluut onbedorven onder
als het onveranderlijk is.
Zuivere advaita is het gemakkelijkste dat er bestaat.
Er valt niets te bereiken, er is niemand die iets bereikt,
en er is, ten slotte, geen wereld;
er is alleen maar tijdloos gewaarzijn dar verschijnt als alles en niets.
Hoeveel inspanning kost het om te zijn?
(Morgan Caraway)
 |
| http://www.samsarabooks.com/ |
zaterdag 24 augustus 2013
Ons leven?
Als we geïnteresseerd zijn in spirituele zaken, dan herkennen we dat onmiddellijk.
We zeggen dan: 'O ja, dat heet 'misidentificatie', daar moet ik iets mee doen,
ik moet van mijn ego af zien te komen.'
Ik zeg jullie echter, dat het ego geen deel uitmaakt van het probleem.
Ego vormt het probleem niet en het leven evenmin.
De dwaasheid in ons hoofd is geen probleem,
noch is dat het geval met onze hebzucht,
onze lustgevoelens, onze haatgevoelens of agressie.
Het probleem komt voort uit het verkeerde geloof van wat wij zijn
en dat verkeerde geloof heeft beslist niet te maken
met een of ander onderdeel, aspect van ons leven
(ego, hebzucht, tunnelvisie of een andere naargeestige eigenschap).
De verkeerde overtuiging die wij erop nahouden heeft niets te maken
met bepaalde onderdelen van ons leven,
die trouwens altijd onderhevig zijn aan schommelingen en veranderingen;
ze komen en gaan; vandaag zijn ze er, morgen zijn ze weg,
als je wilt dat het weggaat, blijft het; wil je dat iets blijft, dan verdwijnt het, enzovoort.
Wat we over onszelf geloven, is ons leven.
Wat we over onszelf geloven, is ons leven.
Het is de totaliteit van ons hele leven, het geheel van het menselijk bewustzijn,
het geheel van het universum dat 'ons leven' is.
Daaronder kun je dingen verstaan als onze geschiedenis, onze gedachtestroom,
onze wensen, onze aversies, onze weerstanden, ons verlangen,
onze lusten en lasten, ons willen-hebben, ons niet-kunnen-krijgen,
onze herinneringen, onze projecties en verwachtingen, onze toekomstdromen,
ons idee over wat we willen worden, en later wat we hadden willen worden
en niet zijn geworden, al onze bereikte doelen,
maar ook al onze mislukkingen en fouten, onze hartstochten en ons verdriet.
Alles, werkelijk alles dat in dit rijtje past, is onderdeel van dat ene probleem
dat we hebben en dat is dat wij denken dat al die dingen samen ons leven is.
Al deze gewone menselijke manifestaties die door ons hoofd cirkelen,
zoals we hier bij elkaar zitten, vormen de onderdelen waaruit ons leven is opgebouwd.
De sterren, de zon, de maan, de planeten, de sterrenstelsels, alles wat we zien,
alles wat we hebben geleerd, alles wat we weten, alles wat we niet begrijpen,
alles wat we zouden willen doorgronden, alle compassie, alles zachtheid
die we in ons hebben, alle liefde in ons hart, maar ook onze woede,
onze diepste haatgevoelens, onze rusteloosheid en onze agressiviteit,
ons vermogen om slechte dingen te onderdrukken
en onze goede eigenschappen te ontplooien of andersom,
ons liefdevolle uitdrukkingsvermogen en dat eeuwige en oneindige
doorratelen van onze gedachten, werkelijk alles maakt er deel van uit.
Niet een gedeelte ervan, maar werkelijk alles maakt deel uit
van het complexe bouwwerk, waarvan wij geloven dat het ons leven is.
(John Sherman)
Abonneren op:
Posts (Atom)