Riet, water, wolken

Kosmische bloem

Het universum

Het universum Is
Onze plek om via het gemis
Te leren wat Liefde is
Zonder het precies te weten
Kunnen, mogen en gaan
Door de vrijheid van keuze
De mensen er eerst vandaan.

Zo kunnen ze vergeten.

De maan is onverstoorbaar en intens
De onbekendheid van de mens
Met de volheid van de maan
Doet hem soms ver van huis af gaan

Zijn intuïtieve, wijze weten
En zijn heilig liefdesvuur
Zijn zijn grote geschenken
Maar ze zijn groter dan zijn denken
Daarom bestrijd hij hen
De taal van de ziel
Kan of wil hij niet verstaan

De Orde van de Liefde raakt verstoord
Laat planeten uit hun omloop schieten
Heilige vonken in de kiem gesmoord
Dan draait alles verkeerd
Gaat net langs elkaar heen
Bereikt zijn bestemming niet
Werk is zwaar en kost veel moeite
Harmonie doet haar best om terug te keren
Maar vindt haar bedding niet
In strijd en pijn, gescheidenheid

Aan de stralen van de maan
Wordt dan veel geweld gedaan
De maan accepteert deze greep op haar bestaan.
Ze weet dat dit werk moet worden gedaan.
Dat de mens hierdoor wordt opgeleid
Tot bewustzijn van zijn eigenheid

Pas als de mens in zijn Ware Grootte durft op te staan
Zijn vrijheid hem ertoe bracht
Om terug naar Huis te gaan
Zich overgevend aan
Zijn Koninklijke staat
De voor hem bestemde Zachte Macht
Als hij zijn denken,
Zijn woord, zijn werk en wil
Opdraagt aan het Groot Geheel

Schieten alle planeten terug in hun baan
De schepping in haar moeiteloze kracht
Dan is het grote werk volbracht
Zijn verlangen heel te zijn
Heeft hem weer teruggebracht.
Dit is waar de maan geduldig op heeft gewacht.

Het is hartverwarmend
Zijn angst, zijn vuur, zijn maan omarmend
Is de mens Heel
En altijd gevreesde Vreugde nu zijn deel
Ergens luiden heilige klokken
Het huwelijk heeft zich zijn hart voltrokken
Herenigd met zijn koningin
Stapt hij hier zijn koninkrijk in

De authentieke glimlach op zijn gezicht
Getuigt van hervonden evenwicht
Al wat eerst zo zwaar leek blijkt nu licht
Het universum is compleet
En de mensheid nu gereed

Vruchtbaar voor de uitvoering van…
Het gezamenlijk, Goddelijk Plan

(Deirdre De Bruyn)

Hooiland

Blikvanger?

Her diepste IK

Het enige dat echt de moeite waard is, is het vinden van je diepste 'Ik', 
de 'Ik' die wij zijn, en die wij, zonder het te weten, altijd geweest zijn. 
Dat 'Ik' is zuiver geest, bevrijd van vorm, tijd en ruimte, 
waarin het, om zo uit te drukken, gedeeltelijk is ingebouwd. 
Weet wel dat het diepste 'Ik' zo zacht als een vlinder is. 
Alleen op een heel voorzichtige, fijnzinnige en zeer natuurlijke wijze 
moet je proberen je 'Ik' te bereiken. 

Om tot mijn 'Ik' door te dringen bewijst de blijdschap de beste diensten, 
de blijdschap op vertrouwen gebaseerd. 
Het diepste van ons eigen wezen is nog meer in ons innerlijk verborgen 
dan wat wij als ons ik beschouwen. 
Ons diepste zelf lijkt op een wild dier, dat op de vlucht slaat 
zodra er ook maar de geringste beweging naar wordt gemaakt. 
Men kan zijn diepste wezen slechts waarnemen 
door toevallige gebeurtenissen. 

Je moet daarbij van het principe uitgaan, dat het er al is, 
maar dat je er niet naar moet zoeken. 
Het opkomen van een gevoel van blijdschap is het eerste subtiele teken, 
dat er een magische kracht in je gaat geboren worden. 
Dan verschijnt er een 'meester', een menselijk wezen 
zoals je zelf bent, bijna aan jezelf gelijk. 
Jijzelf bent, naar gelang je de 'meester' in je waarneemt, 
niets meer dan een ademtocht uit de mond van de 'meester'.
 Je hoort hem zo tot je spreken, als sprak hij jouw taal. 
Wezenlijk is het, dat je eigen diepste 'Ik' 
de brug is waarover hij tot je komt. 

Belangrijk is, dat je zelfs de geringste opwelling 
van je innerlijk wezen de kans geeft zich ongehinderd te uiten. 
Verder is belangrijk dat je elke opwelling, 
hoe banaal die ook mag lijken, alle aandacht geeft. 
Neem er nooit genoegen mee je eigen innerlijk wezen 
het juk van je verlangens op te leggen. 
Op die manier probeer je je eigen innerlijkheid te onderdrukken. 
Alleen je wil, je waarachtige wil moet handelen. 
Buiten jou bestaat er geen God.

(Gustav Meyrink)

Landweg - VI

Iedere stap is vrede

Noem mij alsjeblieft bij mijn ware namen

Zeg niet dat ik morgen zal vertrekken,
want vandaag zelfs kom ik voortdurend aan.

Kijk goed: ik arriveer elke seconde
als een knop aan een lentetak,
als een jong vogeltje met tere vleugels,
dat leert zingen in zijn nieuwe nest,
als een rups in het hart van een bloem,
als een juweel verborgen in een steen.

Ik blijf komen om te lachen en te huilen,
te vrezen en te hopen.
Het kloppen van mijn hart is de geboorte en de dood van al wat leeft.

Ik ben het eendagsvliegje dat zich vlak boven de rivier ontpopt

en ik ben de vogel die, als de lente komt, 

bijtijds arriveert om het vliegje op te eten.
Ik ben de kikker die vrolijk rondzwemt in het heldere water van de vijver 
en ik ben de ringslang die onhoorbaar nadert en zich met de kikker voedt. 

Ik ben het kind in Oeganda, vel over been,
mijn benen zo dun als bamboestokjes
en ik ben de wapenhandelaar
die dodelijke wapens aan Oeganda verkoopt.

Ik ben het twaalfjarig meisje,
vluchteling op een klein bootje,
dat overboord springt,
na verkracht te zijn door een zeerover.
En ik ben de zeerover, mijn hart nog niet in staat tot liefde en begrip.

Ik ben een lid van het Politbureau,
met onbeperkte macht in mijn handen.
En ik ben de man die, langzaam stervend in een heropvoedingskamp, zijn "bloedschuld" aan zijn volk moet betalen.

Mijn vreugde is als de lente, zo warm
dat zij bloemen doet bloeien langs alle paden van het leven.
Mijn pijn is als een rivier van tranen, zo vol dat zij vier oceanen vult.

Alsjeblieft, noem me bij mijn ware namen
zodat ik al mijn huilen en lachen tegelijk kan horen,
zodat ik kan zien dat mijn vreugde en pijn één zijn.

Alsjeblieft, noem me bij mijn ware namen,
zodat ik kan ontwaken
en de deur van mijn hart open kan blijven,
de deur van mededogen.

(Thich Nhat Hanh)

Waterlelieblad

Compositie - XXXII

Vergeving

Als ik wel vergeef zal ik gelukkiger zijn.
Als ik vergeef
verdwijnt mijn angst
Als ik vasthoud aan gevoelens van wraak of wrok
zal ik dan wel aan anderen liefde kunnen geven?
Als ik vasthoud aan gevoelens van wraak of wrok
houd ik dan wel van mijzelf?

Als ik jou vergeef
ben ik het dan vergeten?
Een stuk van mij heb je afgenomen.
Het lijkt nooit meer goed te komen.
En toch moet ik verder.
Ik moet verder met mijn leven.
Ik kan niet achterom blijven kijken.

Als ik jou vergeven kan,
zal jouw daad blijven bestaan,
maar als ik jou vergeef,
kan ik wel verder met mijzelf.
Als ik jou niet vergeef
blijf ik zitten met een pijn.

Als ik jou vergeef
sluit ik mijn woede af.
Als ik jou vergeef
geef ik lucht aan mijzelf, opdat ik niet ziek wordt.

Als ik jou vergeef
moet ik dat doen met gevoelens van warmte of
liefde jegens jou.
Hoe moeilijk is dat voor mij?
Ik zit mijzelf in de weg.
Ik wil niet langer gevangen zijn in mijzelf
en in mijn eigen gevangenis.
Ik wil mijzelf niet nog verder straffen.

Ik moet jou vergeven omdat ik van mijzelf hou.
Misschien ben jij mij allang vergeten.
Ik schaam mij als ik jou niet vergeven kan.
Vergeven is mijn nieuwe weg in dit leven.

Ik wil volmaakt gelukkig zijn.
Ik vergeef je en zal in liefde aan je denken.
Ik zal positiviteit naar jou zenden.
Ik wens jou veel geluk toe.
Ik laat je verder los uit mijn gedachten.
Ik ga verder met mijn leven.

Kijk, zo sterk ben ik.
Ik kan het en ik doe het.
Ik ben de meest waardevolle persoon in mijn leven.

(Wu-men Hui-hai)

Wit, blauw, zwart

Onder den blooten hemel

Fossielsteensculptuur - Joris Maes (Sint-Amands)

Heldere momenten

Als we naar kunstwerken kijken die naar het ultieme verwijzen, 
die het oneindige in onszelf openbaren, is dat een adembenemende ervaring. 
Als vanzelf herinneren we ons, dat de werkelijkheid meer is dan we dachten. 
Niet dat we door die ervaring in een andere dimensie komen, 
maar we gaan op in dat wat alle dimensies te boven gaat. 
Sommige kunstwerken (daarbij kan het gaan om een schilderij, een beeldhouwwerk, 
een gedicht, een muziekstuk of wat dan ook) 
kunnen ons boven onze denkbeelden omtrent de wereld uittillen. 

Ze brengen ons buiten onszelf. 
Zo'n kunstwerk wijst naar een transpersoonlijke Ruimte 
waar het Oorspronkelijk Gezicht in zijn volle glorie schijnt. 
In een flits worden we geconfronteerd met het diepste dat we kunnen voelen, 
het hoogste dat we ons kunnen voorstellen: 
we stijgen boven onszelf uit en krijgen even voeling met onze diepste 
en meest wezenlijke grond. 
Dat is kunst in haar hoogste en oorspronkelijkste betekenis: 
kunst die als een katalysator werkt 
bij het - ,letterlijk - 'ont-dekken' van onze ware identiteit. 
Al deze beelden zijn in feite 'wegwijzers' naar het beeldloze 
en kunnen de herkenning van onze oneindige natuur naar de oppervlakte brengen.

Sommige kunstwerken weerspiegelen op heel bijzondere wijze 
de diepste hunkeringen van het menselijk hart in zijn zoektocht naar het oneindige. 
Ze zijn een hulde aan onvoorwaardelijke liefde, 
ze roepen zowel de doodsangst als de extase op 
die gepaard gaan met ons smachten naar ons geboorterecht. 
Maar andere werken kunnen een regelrechte uitnodiging zijn 
om het oneindige aspect van ons bestaan opnieuw te ontdekken. 
Zowel moderne kunst (bijv. de abstracte werken van Kazimir Malevich, 
Barnett Newman, Anish Kapoor, Mark Rothko en Yves Klein) 
als oude hindoeïstische en boeddhistische yantra's 
(abstracte meditatiebeelden die in de tantra-traditie worden gebruikt) 
zijn soms als spiegels die de desperate zoektocht 
naar ons intiemste zelf weerkaatsen.

Hun fluistering kan indringend en hardnekkig zijn en het verlangen weerspiegelen, 
boven onze menselijke conditioneringen uit te stijgen. 
Al deze 'spiegels' kunnen als pijlen zijn die tot de diepste lagen 
van onze oneindige natuur doordringen. 
Dergelijke kunstwerken kunnen als spiegels fungeren 
in onze hunkering thuis te komen bij ons ware Zelf.

(Jan Kersschot)

Tarwetijd

Droogte

De weg is volmaakt

Wanneer je de diepe zin der dingen
niet begrijpt,
wordt de onontbeerlijke gemoedsrust
nodeloos verstoord.

De weg is zo volmaakt als de onmetelijke ruimte,
waar niets ontbreekt en niets overbodig is.
Doordat wij kiezen te accepteren of af te wijzen
ontgaat ons de ware aard der dingen.

Raak niet verstrikt in uiterlijkheden
noch in innerlijke gevoelens van leegte.
Wees sereen, zonder daadwerkelijk streven,
in de eenheid der dingen,
en deze misvattingen zullen uit zichzelf verdwijnen.

Wanneer je probeert passiviteit te bereiken
door met activiteit te stoppen
vult deze inspanning je weer met activiteit.
Zolang je in uitersten leeft
zul je nooit eenheid kennen.

Zij die niet de enige weg begaan
falen in zowel activiteit als passiviteit,
bevestiging als ontkenning.

(Sosan)

Spar

Centraal station van Antwerpen

Ik vroeg mijzelf steeds: 'Wie ben ik ?'

Ik vroeg mijzelf altijd: 'Wie ben ik?' 

Het is onmogelijk de dagen en nachten te tellen die ik met dit vragen doorbracht. 

Het verstand gaf antwoorden die ik van anderen had gehoord, 

of die voortkwamen uit conditionering. 

Ze waren allemaal geleend en levenloos. 

Ze brachten geen tevredenheid. 

Er was even een weerklank aan de oppervlakte, 

maar dat verdween dan weer. 

Het innerlijke wezen werd er niet door geraakt: 

geen echo van hen werd er in de diepte gehoord. 

Er waren vele antwoorden op de vraag, 

maar geen enkele was juist, en zij raakten me niet. 

Ze brachten het niet tot het niveau van de vraag.
Toen zag ik in dat de vraag uit het centrum kwam, 

maar de antwoorden raakten enkel de buitenkant. 

De vraag was van mij, maar de antwoorden kwamen van buiten; 

de vraag kwam van mijn diepste innerlijk, 

de antwoorden werden van buiten opgelegd. 

Dit inzicht werd een revolutie. Een nieuwe dimensie werd geopenbaard.
De antwoorden van het intellect waren zinloos: 

zij hadden geen betrekking op het probleem. 

Een illusie spatte uiteen en wat een opluchting was dat!

Het was alsof een gesloten deur was opengegooid, 

en de duisternis met lucht vulde. 

Het verstand had steeds de antwoorden gegeven - dat was de vergissing. 

Vanwege deze loze antwoorden kon het werkelijke antwoord niet boven komen. 

Iets van de waarheid vocht om naar boven te komen. 

Diep in het bewustzijn zochten enkele zaadjes de weg 

om de grond open te breken en het licht te bereiken. 

Het verstand was het beletsel.

Toen dit duidelijk werd, namen de antwoorden af. 

Kennis die van buiten af verkregen was, begon te verdampen. 

De vraag ging steeds dieper. 

Ik deed helemaal niets, maar bleef het enkel gadeslaan.
Er gebeurde iets nieuws. Ik was sprakeloos. Wat kon ik doen? 

Ik was op zijn hoogst een toeschouwer. 

De reacties van de oppervlakte waren aan het verflauwen, 

ze vergingen, werden tot niets. 

Het centrum begon steeds meer te resoneren.

'Wie ben ik?' - mijn hele wezen was aangedaan door deze dorst.

Wat een hevige storm was het!

Het deed elke ademhaling beven en trillen.

'Wie ben ik?' - als een pijl doorboorde de vraag alles en vloog naar binnen.
Ik herinner me - wat was het een intense dorst! 

Mijn leven zelf was dorst geworden. Alles stond in brand. 

Als een vurige vlam stond voorop de vraag: 'Wie ben ik'
De verrassing was dat het verstand volkomen stil was. 

De onophoudelijke stroom van gedachten was opgehouden. 

Wat was er gebeurd? De buitenkant was volkomen stil. 

Er waren geen gedachten, geen conditioneringen uit het verleden.

Alleen ik was daar - en daar was ook de vraag. 

Nee, nee - ikzelf was de vraag.
En toen, de explosie. In een ogenblik was alles veranderd.

De vraag was weggevallen. 

Het antwoord was van een ongekende dimensie gekomen.
Waarheid wordt door een plotselinge explosie bereikt, niet geleidelijk.
Het kan niet afgedwongen worden te verschijnen. Het komt.

Leeg zijn is de oplossing, woorden niet. 

Zonder antwoorden zijn is het antwoord.
Iemand vroeg gisteren, en elke dag vraagt er wel iemand: 

'Wat is het antwoord?'
Ik zeg: 'Als ik het zeg is het zonder betekenis. 

Zijn betekenis ligt erin om het voor jezelf te verwezenlijken.'

(Osho)

Osho Publikaties, Amsterdam