donderdag 4 februari 2010
Het verwaarloosde zwaard
Dit zwaard is een lelijk, onbehouwen instrument.
Niet zo een voor optochten en plechtigheden,
niet geschikt als verzamelstuk voor aan de muur,
niet zo een dat je je kleinkinderen trots laat zien.
Het heeft geen schede, geen sierkwast,
geen smid heeft er zijn meesterteken op achtergelaten.
Het handvat is gebarsten en uitgedroogd,
het metaal heeft zijn glans verloren.
Dof en vuil, aangevreten door de jaren,
verdroogd bloed aan het gevest.
Ooit was het zo scherp als een scheermes
en blonk het in het licht van de zon.
Maar nu ligt het daar ongebruikt en vergeten.
Als het moment voor de onthoofding komt,
weet ik precies waar het te vinden is.
Maar het moment van mijn onthoofding is voorbij.
Waarom lees je over het zwaard van iemand anders?
Het is jouw hoofd dat nog steeds op je schouders staat.
(Jed McKenna)
dinsdag 2 februari 2010
Over de oorzaak, het beginsel en het ene
Uit u, oorzaak en grond, uit u, eeuwig Ene,
stroomt alom leven, zijn, beweging.
U giet zich uit in hoogte, breedte en in diepte,
opdat hemel, Aarde en onderwereld tot aanzijn mogen komen!
Met hart en rede, en met mijn geest,
mag ik doorklieven uw oneindigheid,
die geen getal kan meten,
waar overal middelpunt en nergens omtrek is.
In uw wezen leeft en rust mijn wezen.
Hoewel verblindheid, waan en furie
zich verbinden met de nood der tijd,
hoewel gemene daad een band smeedt met laaghartigheid,
hoewel de roekeloosheid in 't kielzog vaart der duis'tre jaloezie,
het lukt hen niet de lucht met duister te bedekken,
omdat, ondanks hun pogen, mijn ongesluierd oog blijft fonkelen.
en de schoonheid van mijn zon haar stralen spreidt.
stroomt alom leven, zijn, beweging.
U giet zich uit in hoogte, breedte en in diepte,
opdat hemel, Aarde en onderwereld tot aanzijn mogen komen!
Met hart en rede, en met mijn geest,
mag ik doorklieven uw oneindigheid,
die geen getal kan meten,
waar overal middelpunt en nergens omtrek is.
In uw wezen leeft en rust mijn wezen.
Hoewel verblindheid, waan en furie
zich verbinden met de nood der tijd,
hoewel gemene daad een band smeedt met laaghartigheid,
hoewel de roekeloosheid in 't kielzog vaart der duis'tre jaloezie,
het lukt hen niet de lucht met duister te bedekken,
omdat, ondanks hun pogen, mijn ongesluierd oog blijft fonkelen.
en de schoonheid van mijn zon haar stralen spreidt.
(Giordano Bruno)
zondag 31 januari 2010
Gondola pasa itu ka
Er is behoefte aan zuivering.
De tekenen des tijds zijn duidelijk zichtbaar
voor wie bewust genoeg is om ze te zien.
Blaas ze weg, die nevelen van schaamte.
Verjaag alle angst en twijfel aan jezelf,
de pijn en verwarring, boosheid en haat,
de wraak en wraakzucht,
De tekenen des tijds zijn duidelijk zichtbaar
voor wie bewust genoeg is om ze te zien.
Blaas ze weg, die nevelen van schaamte.
Verjaag alle angst en twijfel aan jezelf,
de pijn en verwarring, boosheid en haat,
de wraak en wraakzucht,
opgelegd aan alle rassen en godsdiensten
door de Grote Misleiding, de Grote Illusie.
Het Grote Lichtbewustzijn zal tot jullie spreken
in jullie hart, wanneer je luistert.
Wie luistert zal weten wat te doen.
Hij ontvangt kracht en advies van binnenuit.
Wie een zuiver hart heeft kan alle pijlen weerstaan
die het Duister op hen blijft afvuren.
Wees niet bang.
De macht van de Great Spirit is oneindig veel groter
dan de beperkte macht van het Duister.
Jouw hart heeft zijn eigen pad gekozen.
Ga in Vrede, Liefde, Waarheid en Zuiverheid.
Gondola pasa itu ka - Lichtwezens, houd jezelf in balans.
Blijf rustig in de stilte.
Blijf wakker in het ware licht.
Verheug je in de liefde van A-itu*.
*A-itu: het goddelijk licht, de eeuwige vlam
door de Grote Misleiding, de Grote Illusie.
Het Grote Lichtbewustzijn zal tot jullie spreken
in jullie hart, wanneer je luistert.
Wie luistert zal weten wat te doen.
Hij ontvangt kracht en advies van binnenuit.
Wie een zuiver hart heeft kan alle pijlen weerstaan
die het Duister op hen blijft afvuren.
Wees niet bang.
De macht van de Great Spirit is oneindig veel groter
dan de beperkte macht van het Duister.
Jouw hart heeft zijn eigen pad gekozen.
Ga in Vrede, Liefde, Waarheid en Zuiverheid.
Gondola pasa itu ka - Lichtwezens, houd jezelf in balans.
Blijf rustig in de stilte.
Blijf wakker in het ware licht.
Verheug je in de liefde van A-itu*.
(White Buffalo Woman)
*A-itu: het goddelijk licht, de eeuwige vlam
vrijdag 29 januari 2010
Wakker worden - IIi
We ontdekken, door diepe overdenking en begrip, dat zolang we in deze droom blijven, we in feite in een cirkel leven. We zijn aan een wiel gebonden waarop alles zich steeds weer herhaalt in beelden die steeds weer verschillen. Het is het bewustzijn dat behagen schept in een schepping die zowel inperkend als bevrijdend is. En in weerwil van wat we geloven met betrekking tot onze individualiteit en vrije wil, zullen we inzien dat we slechts gedroomde karakters zijn die reageren op en beantwoorden aan een aantal geconditioneerde en historische waarde en normensystemen.
Alles met betrekking tot de traditionele religie, kunst en wetenschap in een wereld die we als progressief beschouwen, blijft binnen de parameters van deze perfect in evenwicht gehouden neutrale staat, die er slechts toe dient een andere mogelijkheid te weerspiegelen. In termen van werkelijke bevrijding gebeurt er niets. Wat wij ogenschijnlijk hebben gecreëerd, wordt ogenschijnlijk vernietigd. En wat we ogenschijnlijk hebben vernietigd, wordt ogenschijnlijk opnieuw gecreëerd.
Terwijl we voortgingen van onze oorspronkelijke en tijdloze aard naar het bewustzijn waarvan wij de hoedanigheid hebben vastgesteld, hebben wij deze omstandigheid gecreëerd om te kunnen herontdekken dat de droom waarin wij leven beslist geen ander doel heeft dan dat wij daaruit ontwaken.
Dat ontwaken treedt op buiten de droom, buiten tijd, en is volledig buiten het bereik van individuele inspanning, een pad, proces of overtuiging. Het komt voort uit een diep begrip en aanvaarding van datgene wat wordt losgelaten en waarop we onze greep verliezen.
Alles met betrekking tot de traditionele religie, kunst en wetenschap in een wereld die we als progressief beschouwen, blijft binnen de parameters van deze perfect in evenwicht gehouden neutrale staat, die er slechts toe dient een andere mogelijkheid te weerspiegelen. In termen van werkelijke bevrijding gebeurt er niets. Wat wij ogenschijnlijk hebben gecreëerd, wordt ogenschijnlijk vernietigd. En wat we ogenschijnlijk hebben vernietigd, wordt ogenschijnlijk opnieuw gecreëerd.
Terwijl we voortgingen van onze oorspronkelijke en tijdloze aard naar het bewustzijn waarvan wij de hoedanigheid hebben vastgesteld, hebben wij deze omstandigheid gecreëerd om te kunnen herontdekken dat de droom waarin wij leven beslist geen ander doel heeft dan dat wij daaruit ontwaken.
Dat ontwaken treedt op buiten de droom, buiten tijd, en is volledig buiten het bereik van individuele inspanning, een pad, proces of overtuiging. Het komt voort uit een diep begrip en aanvaarding van datgene wat wordt losgelaten en waarop we onze greep verliezen.
(Tony Parsons)
donderdag 28 januari 2010
Wakker worden - Ii
De aard van bevrijding is direct, eenvoudig en net zo natuurlijk als ademhalen. Velen zullen vrijheid ontmoeten en terugsnellen naar datgene waarvan zij denken dat zij het kunnen weten en doen. Maar er zijn er ook waarbij de uitnodiging blijft weerklinken... zij zullen plotseling begrijpen, en bereid zijn al het zoeken los te laten; zelfs het zoeken naar dat wat zij verlichting hebben genoemd.
Zolang we opgesloten blijven binnen de ogenschijnlijke ervaring dat wij afgescheiden individuen zijn die leven in een bestaan waarmee wij dienen te onderhandelen, leven we in een droomtoestand. In die droomtoestand wordt alles wat wij doen beheerst door de wet van tegengestelden, waarin iedere zogenaamde positieve handeling exact in evenwicht wordt gehouden door haar tegengestelde. Daarom worde al onze individuele pogingen om te slagen in het leven, om volmaaktheid te bereiken of om persoonlijke bevrijding te verwerven, geneutraliseerd.
Zolang we opgesloten blijven binnen de ogenschijnlijke ervaring dat wij afgescheiden individuen zijn die leven in een bestaan waarmee wij dienen te onderhandelen, leven we in een droomtoestand. In die droomtoestand wordt alles wat wij doen beheerst door de wet van tegengestelden, waarin iedere zogenaamde positieve handeling exact in evenwicht wordt gehouden door haar tegengestelde. Daarom worde al onze individuele pogingen om te slagen in het leven, om volmaaktheid te bereiken of om persoonlijke bevrijding te verwerven, geneutraliseerd.
(Tony Parsons)
dinsdag 26 januari 2010
Ik ben het geluk
Ik ben het geluk, maar ge kunt mij niet grijpen en organiseren
noch bevelen, niet bedwelmen, noch vangen.
Hoog ben ik, licht, onvermengd en helder,
en stroom naar ieder mensenhart uit.
Het pure leven, ontdaan van denken, menen, voorstelling,
reden en vragen naar waarom.
Ik ken geen waarom
Hoog ben ik, licht, onvermengd en helder,
en stroom naar ieder mensenhart uit.
Het pure leven, ontdaan van denken, menen, voorstelling,
reden en vragen naar waarom.
Ik ken geen waarom
en antwoord alleen maar met mijn tegenwoordigheid,
verscholen in uw hart.
Ge behoeft mij niet te begrijpen
Ge behoeft mij niet te begrijpen
en als ge vraagt: zijt ge voor mij gekomen,
dan antwoord ik: ja, voor u, altijd voor u.
Geloof mij toch, herken mij.
Misschien kom ik van heel ver
dan antwoord ik: ja, voor u, altijd voor u.
Geloof mij toch, herken mij.
Misschien kom ik van heel ver
en ben voor u onverstaanbaar als een vreemde,
omdat ik kom uit 'in den beginne' het allereerste van het leven,
dat als een onbereikbaar punt is in uw herinnering.
Want ik ben altijd bij u geweest, ook voor uw herinnering.
Ik ben de pure smaak van het leven zonder bitterheid,
niet wrang en zonder enig lijden.
Ik weet wel waar doorheen ge waadt
omdat ik kom uit 'in den beginne' het allereerste van het leven,
dat als een onbereikbaar punt is in uw herinnering.
Want ik ben altijd bij u geweest, ook voor uw herinnering.
Ik ben de pure smaak van het leven zonder bitterheid,
niet wrang en zonder enig lijden.
Ik weet wel waar doorheen ge waadt
en wat ge er voor over hebt
mij te aanschouwen en de uwe te noemen,
mij te aanschouwen en de uwe te noemen,
alles hebt ge er voor over ofschoon uw voeten zijn geschonden
en de tocht soms zwaar was,
maar ik ben balsem voor uw voeten
maar ik ben balsem voor uw voeten
en voor de gebroken en vertrapten harten.
Ik, uw geluk, ik zie u aan en herken het stralen van uw ogen.
Er is geen oordeel in deze vreugde en geen enkele nagedachte.
Heb daarom geen wroeging, en wend u oprecht tot mij.
Want ik, uw geluk,
Ik, uw geluk, ik zie u aan en herken het stralen van uw ogen.
Er is geen oordeel in deze vreugde en geen enkele nagedachte.
Heb daarom geen wroeging, en wend u oprecht tot mij.
Want ik, uw geluk,
kan u ontslaan uit boeien van schuld en noden,
van angst en dreiging en dood.
Ik, het geluk, ben uw ware, echte leven,
van angst en dreiging en dood.
Ik, het geluk, ben uw ware, echte leven,
uw weg en uw waarheid.
Zie, en herken mij en ge hebt uzelf gevonden.
Ook moogt ge geen naam aan mij verbinden,
Zie, en herken mij en ge hebt uzelf gevonden.
Ook moogt ge geen naam aan mij verbinden,
geen enkele naam.
Want welk een naam ge mij ook zou geven:
Want welk een naam ge mij ook zou geven:
zondag 24 januari 2010
Wie zal ik zijn?
Ik vraag me af wie ik zal zijn, wat ik zal voelen. Hoe ik mezelf zal beschermen tegen de blikken en beschuldigingen, die uit de draaikolk van emoties zeker zullen ontstaan. Want ik ben vastbesloten bij mijn onzekerheid te blijven – mijn handpalmen open gekeerd naar de wereld – mijn leven meer dan eens tegen de rotsen geslagen. Toch heb ik geweigerd terug te klimmen in het ommuurde fort van jouw wereld. Hoe zal ik me mengen, al is 't maar één avond, onder al die mensen die mij als verloren beschouwen – die niet begrijpen dat ik de kneuzingen en onzekerheden aanvaard om de rijkdom en complexiteit van de wereld te bezitten?
Ik wil mezelf – en de woorden grijpen me naar de keel – eindelijk vergeven. Mezelf mijn wonden vergeven, de plekken die geamputeerd werden, de plekken die nog steeds bloeden. Mezelf vergeven dat ik geen makkelijker weg koos. Vergeven dat ik vervreemd ben van degenen die van mij hielden, en dat ik zo hartstochtelijk heb liefgehad, vergeven dat ik méér zocht dan wat mensen mij konden bieden. En dat ik daar nog steeds naar op zoek ben.
Ik wil mezelf – en de woorden grijpen me naar de keel – eindelijk vergeven. Mezelf mijn wonden vergeven, de plekken die geamputeerd werden, de plekken die nog steeds bloeden. Mezelf vergeven dat ik geen makkelijker weg koos. Vergeven dat ik vervreemd ben van degenen die van mij hielden, en dat ik zo hartstochtelijk heb liefgehad, vergeven dat ik méér zocht dan wat mensen mij konden bieden. En dat ik daar nog steeds naar op zoek ben.
(Tehila Lieberman)
Abonneren op:
Posts (Atom)