dinsdag 11 januari 2011
Alles kan gebeuren
Alles kan gebeuren,
maar zeker is dat dit
mij niet eeuwig kan bevatten
en ik dus sterven ga.
Deze gedachte, die waar is
als steen en het zout van de zee,
is slechts een bleek schijnsel
vergeleken met dat laatste moment
en het werkelijke gaan.
Nu de vrede te vullen
met verwachting en vrees,
zou onwaardig en dwaas zijn,
maar toch, dit is het decor –
deze deur die sluit
is het laatste geluid
dat ik hoor
in de kieren van de tijd,
waarna soms even ik zie:
het snelle lichtbeginsel,
weefde, wevend, geweven
tot een onvoorspelbaar
kloppend patroon,
waarin geen draad
zichzelf meer haat
en leven buigen is
voor het onophoudelijk licht
in wat hier mijn dit is.
(Hans Korteweg)
zondag 9 januari 2011
Word wat je bent
Men zegt wel dat de hoogste wijsheid onverschilligheid is, of, zoals Tsjwang-tse het zegt: 'De volmaakte mens gebruikt zijn geest als een spiegel; hij grijpt niets vast; hij weigert niets; hij ontvangt, maar bewaart niet.' Onverschilligheid betekent dat je geen spijt hebt over het verleden, of angst voor de toekomst; dat je het leven op zijn beloop laat zonder te proberen in te grijpen in hoe het is of hoe het wordt, dat je niet probeert prettige dingen te laten voortduren of onaangename dingen snel wil doen ophouden. Dit doe je door 's levens hartenklop te volgen, door in volmaakte harmonie te zijn met de steeds andere muziek die het maakt; dit wordt 'verlichting' genoemd. Kortom, het betekent onverschillig zijn tegenover het verleden en de toekomst, en in het eeuwige nu leven. Want de waarheid is dat verleden noch toekomst enig bestaan heeft buiten dit nu; het zijn zelf illusies. Het leven bestaat slechts op dit moment, en in dat moment is het oneindig en eeuwig. Want het moment van nu is oneindig klein; voordat we het kunnen meten is het al voorbij, en toch duurt het eeuwig. Deze beweging en verandering hebben de Chinezen Tao genoemd; toch is er eigenlijk geen beweging, want het moment is de enige werkelijkheid en daarnaast is er niets ten opzichte waarvan je kunt zeggen dat het beweegt. Daarom kan men het zowel 'het eeuwig bewegende' als 'het eeuwig rustende' noemen.
Hoe kunnen we ons in harmonie brengen met deze Tao? Een wijze zei eens dat als we proberen ermee in harmonie te komen, we ervan verwijderd zullen raken. Maar hij had niet helemaal gelijk. Want het eigenaardige is dat je er niet mee in disharmonie kunt zijn, al zou je dat willen; al gaan je gedachten naar het verleden of naar de toekomst, ze kunnen het moment van nu niet ontvluchten. Hoe ver ze ook terug of vooruit proberen te vluchten, ze kunnen nooit gescheiden worden van het moment, want die gedachten zijn zelf van het moment; net als al het andere nemen ze deel aan, en zijn zij zelf, de beweging van het leven dat Tao is. Je meent misschien dat je niet in harmonie met het leven en zijn eeuwige nu bent; maar dat kan niet, want jij bent het leven en bestaat nu – anders zou je hier niet zijn. Daarom is de oneindige Tao iets waar je niet aan kunt ontsnappen door te vluchten of kunt vangen door het te achtervolgen; je kunt er niet naartoe en je kunt er niet van vandaan; het is, en jij bent het. Word dus wat je bent.
Hoe kunnen we ons in harmonie brengen met deze Tao? Een wijze zei eens dat als we proberen ermee in harmonie te komen, we ervan verwijderd zullen raken. Maar hij had niet helemaal gelijk. Want het eigenaardige is dat je er niet mee in disharmonie kunt zijn, al zou je dat willen; al gaan je gedachten naar het verleden of naar de toekomst, ze kunnen het moment van nu niet ontvluchten. Hoe ver ze ook terug of vooruit proberen te vluchten, ze kunnen nooit gescheiden worden van het moment, want die gedachten zijn zelf van het moment; net als al het andere nemen ze deel aan, en zijn zij zelf, de beweging van het leven dat Tao is. Je meent misschien dat je niet in harmonie met het leven en zijn eeuwige nu bent; maar dat kan niet, want jij bent het leven en bestaat nu – anders zou je hier niet zijn. Daarom is de oneindige Tao iets waar je niet aan kunt ontsnappen door te vluchten of kunt vangen door het te achtervolgen; je kunt er niet naartoe en je kunt er niet van vandaan; het is, en jij bent het. Word dus wat je bent.
(Alan Watts)
donderdag 6 januari 2011
Het echte leven?
Het schijnt me toe dat ik even vrank en vrij
en onbeschaamd als een liefdesbrief zou kunnen zijn
indien ik wist dat wat ik schreef
aan geen enkele blik zou worden blootgesteld tot ik dood was,
en onwetend, en onverschillig.
Wat een petieterig deel van het leven van een mens ligt in zijn daden en zijn woorden.
Zijn echte leven leidt hij in zijn hoofd, en dat is slechts door hemzelf gekend.
De hele dag lang, en elke dag weer, maalt de molen in zijn brein.
Zijn gedachten, niet die andere dingen, vormen zijn geschiedenis.
Zijn daden en zijn woorden zijn weinig meer dan de zichtbare dunne korst van zijn wereld…
Elke dag zou een boek van tachtigduizend woorden opleveren -
driehonderd vijfenzestig boeken per jaar.
Biografieën zijn slechts de kleren en knopen van de mens -
de biografie van een mens kan nooit geschreven worden.
(Mark Twain)
vrijdag 31 december 2010
Onderweg
Alle zelfzuchtige pleziertjes zijn bedrog en oplichterij,
die lichtflits wordt omgeven door een muur van duisternis.
De bliksemschicht is maar van korte duur
en je hebt, door duisternis omgeven, nog een lange weg te gaan.
Bij dat licht kun je geen brief lezen
en evenmin naar je bestemming rijden.
Maar doordat jij je door de lichtflits laat misleiden,
trekken de zonnestralen zich van je terug.
Mijl na mijl leidt het bedrog van de lichtflits
je `s nachts zonder gids dieper in een donkere wildernis.
Het ene moment val je tegen een berg, het volgende in een rivier,
nu eens dwaal je hier rond, dan weer daar.
Zoeker van wereldse waardigheid, je vindt de gids nooit
en als je hem vindt, keer je je van hem af
met de woorden: `Zestig mijl heb ik al op deze weg afgelegd
en nu zegt deze gids dat ik de weg kwijt ben.
Als ik gehoor geef aan zijn wonderlijke raadgeving,
moet ik de reis opnieuw aanvangen onder zijn hoede.
Ik heb mijn leven gewijd aan deze reis.
Laat maar zitten. Wat komt, komt. Ga weg, meester!'
`Ja, je hebt al een hele reis achter de rug,
maar eigengereidheid levert net als de lichtflits weinig op.
Kom, leg een tiende van die reis af
omwille van de luisterrijke zon van goddelijke inspiratie.
Je las het vers: 'Vermoedens wegen niet op tegen de waarheid',
maar toch werd je door zo'n lichtflits blind voor het licht van de zon.
Luister, stap in onze boot, arme stakker,
of leg in elk geval die boot van jou vast aan die van ons.'
(Jalal al-Din Roemi)
maandag 27 december 2010
De weg van stilte
De enige manier om in stilte te komen is op haar voorwaarden.
Je kunt er niet komen met iets, alleen met niets.
Je kunt niet iemand zijn, alleen niemand.
Dan is de ingang gemakkelijk.
Maar dit niets is in feite de hoogste prijs die we ooit betalen.
Het is ons heiligste bezit.
We willen onze ideeën, onze overtuigingen, ons hart, ons lichaam,
onze geest en onze ziel wel geven.
Het laatste wat we willen geven is niets.
We willen ons niets vasthouden, omdat dat ons kostbaarste bezit is,
en ergens van binnen weten we dit.
Alleen het niets kan de stilte binnengaan; dat is het enige wat binnenkomt.
Wat we verder nog zijn bonst op de niet-bestaande deur.
Zodra je iets van de stilte wilt, word je er weer uitgezet.
Stilte openbaart zich alleen aan zichzelf.
Alleen als we binnenkomen als niets, en blijven als niets,
zal stilte haar geheim openbaren.
Haar geheim is zichzelf.
Daarom zeg ik dat alle woorden, alle boeken, iedere leer en alle leraren
jou slechts tot de deur kunnen brengen,
en je misschien kunnen verleiden naar binnen te gaan.
Eenmaal daar begin je de aanwezigheid van stilte heel krachtig te voelen.
Wanneer dit gebeurt, ontstaat er spontaan
iets dat wil binnengaan zonder iemand te zijn.
Dat is de plechtige uitnodiging.
Binnen merk je dat stilte de laatste en ultieme leraar is
en het laatste en ultieme onderricht.
Het is de enige leraar die niet tegen je spreekt.
Stilte is de enige leraar en leer die ons als mens,
voortdurend op de knieën houdt.
Stilte is de ultieme en beste leraar,
omdat stilte de nooit eindigende uitnodiging in zich draagt
om dat te doen wat ons mensenhart echt verlangt,
altijd in die devotie voor de Waarheid te zitten.
Stilte is de enige leer en leraar die er altijd is.
Elke minuut dat je wakker bent, elke minuut dat je leeft,
elke minuut dat je ademt, ze is er altijd.
(Adyashanti)
vrijdag 24 december 2010
De Grote Traditie
en het doorklieven van alle traditie
I
Als je belangstelling helemaal uitgaat naar
wat werkelijkheid is,
kun je direct herkennen dat uitsluitend het huidige kennen
werkelijkheid verschaft,
aan welk onderwerp of object dan ook.
Als iets uit het verleden opkomt,
wordt hieraan werkelijkheid geschonken
door het huidige Kennen,
oftewel Bewustzijn.
Het object dat opkomt in Bewustzijn
is zelf niets anders dan Bewustzijn.
Het komt op in en als Bewustzijn.
"Kennen kent Kennen", zei Atmananda al,
"Voor het Kennen is er niets te kennen dan Kennen."
II
Zodra je een tekst aanhaalt,
van een goede leraar, erken je traditie.
Wonderlijk! Zodra je een tekst over
'uitsluitend huidig Kennen' aanhaalt,
erken je al traditie!
Is er een mogelijkheid om alleen maar namens jezelf
te schrijven?
Is er momenteel op dit gebied een schrijver of leraar
die dit helemaal zelf bedacht heeft?
De stijl van schrijven kan verschillen,
een iets andere term kan worden aangereikt,
maar het gegeven blijft
'ontvangen' van eerdere verwoordingen.
"Tat tvam asi", te vertalen als
"Jij bent Dat, jij bent het Onomstotelijke":
die uitspraak is al vijfentwintig eeuwen oud
en blijft gewoon herhaald worden.
Ook aan boeddhistische zijde hebben woorden als
"Leegte is niets anders dan vorm"
de grondslag gelegd voor alle latere spreken.
Waardoor Tulku Urgyen dan ook terecht zei:
"Ik herhaal alleen maar de woorden van de Boeddha."
Voor ons zit er niets anders op.
(Philip Renard - een fragment)
dinsdag 21 december 2010
De weg van het hart
Alle wegen zijn eender; ze leiden nergens heen...
Ik mag wel zeggen dat ik mijn eigen leven lange,
lange wegen heb bewandeld, maar ik ben nergens.
De vraag van mijn weldoener heeft inmiddels betekenis gekregen.
Heeft dit pad een hart?
Zo ja, dan is het goed; zo nee, weg ermee.
Beide wegen leiden nergens heen,
maar de ene heeft een hart en de andere niet.
De ene bezorgt je een vreugdevolle reis;
zolang je die volgt, ben je er één mee.
De andere zal maken dat je je leven vervloekt.
De ene maakt je sterk; de andere put je uit.
(Carlos Castaneda)
Je bewandelt een pad dat in overeenstemming is met je geest.
Om te weten of je je op het juiste pad bevindt, moet je je hart raadplegen.
Voel je je levend en vervuld, dan kun je ervan op aan dat je de de juiste koers vaart.
Maar als je hart leeg, hongerig of in conflict is, kijk dan dieper...
Je geest probeert je iets duidelijk te maken.
Er zijn zoveel mensen die genoegen nemen met een weg zonder hart
dat het wel de norm lijkt, maar dat is het niet.
Anderen proberen je er misschien van te overtuigen dat je naïef bent,
en dat het onmogelijk is je droom te leven. Dat is het niet.
Sterker nog, de bevrediging van je ziel is het enige doel
dat je ooit waarachtige zielenrust zal brengen.
Dat is het doel waarvoor je leeft.
Geef het nooit op: blijf jouw waarheid volgen.
Sluit geen compromissen met wat jij voor waarheid houdt.
Als je aanvaardt dat je hier bent om gelukkig te zijn,
zal je leven transformeren en je hart vervuld worden.
En als je dan aan het einde van je reis bent, kun je zeggen: 'Goed gedaan.'
(Alan Cohen)
zondag 19 december 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)