Wat is het denken? - II

Omdat iedere gedachte afhankelijk is van het denkvermogen - de denker - worden we er de slaaf van. Iedere ervaring waar we doorheen gaan, iedere indruk die we opdoen, bepaalt mede ons toekomstige denken en handelen. Terwijl we ons leven leven, programmeren we onszelf om een wereld te accepteren die niet werkelijker is dan de wereld van The Matrix. Onze wereld wordt een zelfgeschapen werkelijkheid met haar eigen door het denken geschapen logica om zich zo te kunnen rechtvaardigen. Zo verliezen we onze ware vrijheid, onze ongebonden natuur. Als er 'gelukkige' gedachten opkomen zijn we gelukkig. Als er 'droevige' gedachten opkomen zijn we droevig. Al onze emoties zijn niets anders dan gedachten. Als we er volledig de beheersing over verliezen kunnen we zelfs krankzinnig worden. En het lijkt allemaal zo werkelijk!

De waarheid is dat het denken en de wereld die het voor ons schept, voortkomt uit, en wordt onderhouden door, onze eigen Bron of Zelf. Maar we zijn zo in beslag genomen door het spel van het leven dat we het zicht erop verliezen, zoals een kind dat bezig is met een videogame in een speelhal en vergeet om naar huis te gaan.

(Pradheep Chhalliyil)

Vliegenzwammen - V

Zelfportret

Wat is het denken? - I

Denken kan worden gedefinieerd als ons vermogen om ons van iets bewust te zijn, subjectief dan wel objectief. Bewustzijn van iets hebben is een gedachte. Het stoffelijk orgaan dat de manifestatie van de gedachten mogelijk maakt is de hersenen, terwijl de constante stroom van gedachten 'het denken (wordt genoemd. Onze identiteit is gebaseerd op de gedachten die in ons denken plaatsvinden. Het lichaam bestaat uit 30 biljoen cellen, maar ze staan allemaal onder controle van het denken. Je wilt eten en je doet je mond open. Je wilt lopen en je benen bewegen. De persoon die dit alles beheerst beschouwen we als 'ik' of 'mij'. Maar overeenkomstig de Oepanishaden is zelfs het 'ik' een begrip, een gedachte zoals elke andere. Net als de mensen in de Matrix denken we dat we een leven leiden, maar in feite is het helemaal door het denken, of Maya, tevoorschijn getoverd.

Zolang we zijn verbonden met onze Matrixachtige wereld hebben we een 'ik'-gedachte met een precies bepaald gevoelscomplex van lichaam en denken. Het ironische is dat we denken dat we onze gedachten beheersen, maar in werkelijkheid beheersen onze gedachten ons. Ons denken dicteert iedere ervaring die we hebben, en ervaring wordt gevoed door de zintuigen, van de smaak tot het reukvermogen, aanraking en andere zintuiglijke genoegens. Meestal handelen we op de manier waarop ons denken dat wil: 'Ik' deed dit of dat, omdat 'ik' dacht dat het juist was.

(Pradheep Chhalliyil)

Braam

Rubus fruticosus

Vensterbank - II

Over vertrouwen

Vertrouwen gaat vooraf aan hulp. Vertrouwen ontstaat in het weten dat er door alles heen en in elke periode, leiding is. Dat ik daar op af kan stemmen. Verscheurdheid ontstaat als ik mij verzet tegen wat zich aandient en handel vanuit angst en gedrevenheid, en mijn overlevingsmechanisme inzet. Als ik forceer omdat het niet goed zou zijn, omdat het anders moet zijn en er niet op vertrouw dat zichtbaar zal worden wat mij te doen staat. Maar als ik vetrouw op leiding, ontspannen blijf en uit kan houden dat ik het nog niet weet dan komt er hulp. Dat is mijn ervaring ook al kan ik dat weleens vergeten.
Als ik dan leiding ervaar vervult mij dat met een grote dankbaarheid.
Het is mooi om te zien hoe het levensplan dat in de mens besloten ligt zich in de loop van zijn of haar leven voltrekt als daarin wordt meebewogen. Het levensplan dat ons in een gegeven al aanwezige persoonlijkheidsstructuur doet begeven die zich in de tijd ontvouwt en waar wij ons in de loop van ons leven weer uit losmaken om op ons innerlijk weten te koersen en vrij en scheppend aanwezig te zijn. Het geeft vertrouwen om te zien of te ervaren dat er zich iets in ons voltrekt dat het leven in ons tot expressie wil brengen en dat er leiding is wanneer we dit toelaten.

Daarom hou ik zoveel van astrologie, van dromen of de I Tjing en van mensen die voor mij leidend zijn. Ik vind het echt een levenskunst om leiding toe te laten en te onderscheiden wat ware leiding is en wat een dwaallicht is. Mensen die elke gebeurtenis in hun leven afschilderen als iets wat door een god in de hemel achter een soort grote computer in hun leven wordt gebracht zijn naar mijn gevoel mensen die zich laten leiden door dwaallichtjes. Alsof deze computer een foutmelding geeft als de mens van zijn weg afdwaalt en dan een ziekte of een ongeluk stuurt waardoor de mens weer terugkeert naar dat 'wat de bedoeling' is. De wereld is vol dwaallichtjes maar de hardnekkigste zitten in mijzelf.  Als ik vanuit mijn overlevingsmechanisme vind dat ik iets moet doen omdat het 'goed' voor mij is terwijl er niets resoneert dan dwaal ik. Vertrouwen komt vanuit de ziel, vanuit het weten dat er leiding is en wat ware leiding is. Het is onze natuurlijke beweging om daar op af te stemmen en om de energieën die in ons leven verschijnen zoals inspiratie, inzicht, contact, liefde, verbinding, creativiteit, contractie, verlies of ondernemingszin, op te nemen en er naar beste weten in te handelen. Dan geef je mee en kan er zich hulp aandienen.

(Carla Kerklaan)

Eikenbladeren

Landschap met wolken - XXVII

De Matrix

Als we naar de sterren kijken, kunnen de meesten van ons haast niet anders dan zich verbazen over de aard van het heelal. Vanuit een wetenschappelijk oogpunt weten we dat het materiële objecten zijn, maar hoe en waarom hangen ze daar? Wie heeft ze daar geplaatst? We denken misschien: 'In de enormiteit van ruimte en tijd word ik geboren en sterf ik, maar is dat mijn einde? Verdwijn ik daarna in het niets? Waar was ik voordat ik werd geboren?'.

De meesten van ons kunnen zich niet voorstellen dat we voor altijd zullen verdwijnen. Iets zegt dat dit niet klopt, maar we kunnen niet precies verklaren wat. Zulk voortdurend twijfelen kan ons gek maken en kan ons tenslotte naar een leraar leiden die beweert het antwoord te weten. Net als wij allemaal wil Neo de Waarheid weten over de enige wereld die hij tot dan toe kende, de Matrix.
Neo vraagt Morpheus de Matrix te beschrijven. Morpheus vertelt hem dat de Matrix zo overtuigend is dat het hem ervan weerhoudt de Waarheid over de wereld te kennen.

Morpheus zegt dat deze Matrixwereld niet werkelijk is. Hij is gecreëerd om zó echt te lijken dat iedereen denkt dat hij een werkelijk leven leeft: dat men naar zijn werk gaat, televisie kijkt, belasting betaalt, naar de kerk gaat, enzovoort. Maar het is een truc. De Matrixwereld is geschapen om zó werkelijk te zijn dat niemand ooit de waarheid over zichzelf zal kennen.

(Pradheep Chhalliyil)

Amberboom - VI

Pompoenen

Goede tijden, slechte tijden...

De meesten van ons zijn geconditioneerd in hun denken, en het is heel moeilijk voor ons om dat te veranderen. Dat is het enige dat ons verhindert om de werkelijkheid te zien. Zolang je in vaste patronen denkt, vallen die samen met het universum en de wereld, en zie je de dingen zoals ze lijken te zijn, maar niet zoals ze zijn. Je kijkt uit het raam en je ziet een mooie boom, een prachtige lucht, bossen, een meer. Dat klinkt goed. Je kijkt de andere kant op en je ziet rellen, de onmenselijkheid van mens tot mens, vernieling, aardbevingen. Hoe verenig je dat met elkaar? Kijk naar je eigen persoonlijke leven. Je kent goede tijden en slechte tijden, en op basis daarvan weet je wat je wel en niet wilt meemaken. Je wilt de goede tijden meemaken, niet de slechte tijden. Maar wat je dan niet begrijpt is dat waar er slechte tijden zijn, er ook goede tijden zijn. En waar er goede tijden zijn, zijn er ook slechte tijden. Je kunt niet het ene hebben zonder het andere. Dat kan nooit.

Om dat te illustreren heb je het verhaal van de twee kikkers. Die sprongen per ongeluk in een kan melk. Het waren een dikke kikker en een dunne kikker. En ze konden er niet uit. Ze zwommen maar rond, de kanten waren glibberig, en de dikke kikker zei tegen de dunne: 'Broeder kikker, het heeft geen zin om hier rondjes te blijven draaien. We gaan verdrinken, dus ik kan beter opgeven.' De dunne kikker zei: 'Hou vol, broeder, blijf rondspartelen. Iemand zal ons er wel uithalen.' Ze spartelden urenlang rond. Toen zei de dikke kikker opnieuw: 'Broeder, ik word heel moe nu. Ik hou er mee op en ga verdrinken. Niemand kan ons hier ooit uit krijgen. Het is zondag, niemand werkt. We zijn gedoemd te sterven. We kunnen hier onmogelijk uitkomen.' En de dunne kikker zei: 'Blijf het proberen. Blijf rondspartelen. Er gaat iets gebeuren, blijf rondspartelen.' Weer gingen er een paar uur voorbij. En de dikke kikker zei: 'Ik kan niet meer. Het heeft geen zin, want we gaan toch verdrinken. Wat voor zin heeft het?' En hij liet los, hij gaf op. Hij verdronk in de melk. Maar de dunne kikker bleef rondspartelen. Tien minuten later voelde hij iets hards onder zijn voeten. Hij had de melk tot boter gekarnd en sprong uit de kan.

Zo is het met ons ook. We maken zoveel mee in ons leven. We denken dat er geen uitweg is. We denken dat we mensen zijn en verstrikt zitten in maya. We moeten bepaalde ervaringen doormaken, en lijden, en gelukkig zijn, en van alles doen. Maar als ik de waarheid met jullie deel, dat er geen maya is, dat er geen universum is, lijkt het of er niets is. Het is alleen maar je geest die die omstandigheden creëert, en je geest bestaat niet.

(Robert Adams)

Robert Adams

Stil verval

Tijdreiziger

De verloren Zoon

Zo verliet ik het huis van mijn Vader, 

maar verliet ik het werkelijk? 

Zijn huis heeft geen deuren of ramen, 

geen muren of vertrekken. 

  

Zijn huis is het heelal 

en slechts het idee van afgescheiden zijn 

schept deuren en ramen, 

muren en vertrekken. 

  

Nooit kan ik verlaten 

wat ik altijd ben, 

nooit kan verloren raken 

wat in zichzelf steeds thuis is. 

  

Als in een diepe slaap, 

dronken van onwetendheid, 

verloor ik herinnering 

aan wat ik werkelijk ben. 

  

Ik ben de zoon van de Vader. 

De Vader is in mij, 

in de Vader ben ik, 

onverbrekelijk één. 

  

Zijn rijkdom is de mijne, 

al wat van hem is 

is van mij, 

scheiding is niet meer. 

  

Het oudste in mij 

blijft altijd thuis, 

het jongste wil verkennen 

wat de Vader in mij al kent. 

  

Hier en nu plooit zich 

de mantel der liefde om mij heen 

als ik inkeer naar mijn ware zijn 

waar nimmer iets geboren werd. 

  

Terwijl ik uitga, ga ik in, 

terwijl ik inga, ga ik uit. 

Wie zou de zegelring van liefde kunnen breken 

die zonder omtrek is? 

  

Sandalen van liefde en mededogen 

draag ik nu aan mijn voeten,  

die nimmer meer vermoeid zijn 

en wandelen in het Ene. 

(Marcel Messing)

Droomlandschap

Herfstblad - IV

Enkel adem

Niet christen of jood of moslim, niet hindoe,
boeddhist, soefi of zen. Geen enkele religie

geen cultuursysteem. Ik kom niet uit Oost
of West, niet uit de oceaan of omhoog uit

de aarde, ben niet stoffelijk of etherisch,
behoor niet tot de elementen. Ik besta niet,

ben geen entiteit in deze wereld of de volgende,
stam niet van Adam en Eva of eender welk

ontstaansverhaal. Mijn plaats is plaatsloos,
ben spoortje plaatsloosheid. Lichaam noch geest.

Ik behoor tot de geliefden, zag de twee werelden
als één en op dit ene beroep ik me en weet

eerste, laatste, buiten, binnen - enkel dit
adem ademend menselijk wezen.

(Djelal-oed-Din-Roemi)

Herfstbladeren - II

Reis naar de sterren