Klankschaal - XXXIII

Rododendron

Jezelf vinden

Wie zichzelf vindt, in de juiste zin van het woord,

raakt verlost van de (vooral innerlijk ervaren) dualiteit.

Er komt een einde aan het slopende overwegen, streven, eisen,

verwachten, zoeken naar houvast,

het je afhankelijk wanen van omstandigheden,

anderen en verleden.

Kortom je raakt verlost van de persoon,

de zoeker, de inspanner.
Je ontdekt dat het leven zichzelf leeft,

dat je volledig vrij bent (en altijd al was),

en een ongekende vreugde zal vrijuit kunnen stromen,

het Goddelijk genot van helderheid en positieve onthechting

zal herkend worden als 'jezelf'

en eindelijk zul je kunnen leven zoals je bent:

vrij, open, vreugdevol en stralend.
Nooit meer zal deze zegen je verlaten,

omdat je het herkend hebt als je meest wezenlijke natuur.

Steeds helderder zal er gemanifesteerd worden wat je bent:

zuiver Bewustzijn.

Om kort te gaan: vreugde en verlichting, dat ben JIJ.

(Hans Laurentius)

Sporen in de sneeuw - II

Witte wolken - III

De weg van de witte wolk

Het is een eenzame weg,
net zoals je een enkele witte wolk
weleens aan de hemel ziet maar ook vervolgens meerdere.
Je bent dichtbij de zon en bij de aarde.
Je verduistert niet echt de zon...
Je bent een voorbijganger,
je hebt geen vastpunt aan de hemel of boven de aarde.
Ergens ben je er wel en ergens ben je er niet.
De aarde heeft geen greep op je.
Of dat er nu heiligen onder je lopen of misdadigers!
Iedereen kent jou,
zoals ook iedereen (bijvoorbeeld) Jezus kende.
Als een boeddha zwerf je, ga je je weg.

Je draagt net als de witte wolk het licht in je.
Je houdt ergens het licht vast.
Het licht gaat niet meteen verloren ...
Mensen houden van witte wolken,
het maakt de zon minder fel, zeker bij heet weer.
Witte wolken zijn naamloos.
Ze zijn moeilijk om in een hokje te plaatsen.
Iedereen die Chong beoefent, is als de witte wolk.

(Nathan Wennegers)

Zes gedaanten van één boom

Kijkt u toch eens...

Kijkt u toch eens aandachtiger. Wij weten immers niet eens, waar het levende tegenwoordig leeft, wat het eigenlijk is, hoe het eigenlijk heet. Men late ons slechts alleen, men ontneme ons onze boeken en wij zijn dadelijk het spoor bijster, we raken in de war, we weten niet meer, wat we moeten aangrijpen, waaraan wij ons moeten vastklampen, wat we moeten liefhebben, wat we moeten minachten! Het valt ons zelfs zwaar om mens te zijn, een mens met een echt, eigen lichaam en met wezenlijk bloed, we schamen ons er zelfs voor; we beschouwen het als een schande, we snakken ernaar om een algemeen menselijk type te vormen, dat echter nog nooit op de wereld bestaan heeft. We zijn doodgeborenen, we worden immers sedert lange tijd niet meer door levende vaders verwekt en dit bevalt ons hoe langer hoe beter. We krijgen er de smaak van beet. Spoedig zullen we verzinnen, dat we uit de een of andere idee zijn geboren.

(Fjodor Michajlovitsj Dostojewski)

Winterse dreef - II

Storm aan de Noordzee - II

Over goedheid

Ieder mens kent fundamentele goedheid van nature, puur en onvertroebeld. 
Deze goedheid bevat ongelooflijk veel zachtmoedigheid en genegenheid. 
Wij als mensen zijn in staat de liefde te bedrijven. 
We zijn in staat teder te strelen; we zijn in staat iemand teder te strelen; 
we zijn in staat iemand vriendelijk en vol begrip te kussen; 
we zijn in staat schoonheid te waarderen. 
We zijn in staat het beste dat deze wereld 
te bieden heeft op waarde te schatten. 
We houden van haar levendigheid; van het gele van geel, 
het rode van rood, het groene van groen, het paarse van paars. 
Onze ervaring is echt. 
Geel is geel; kunnen wij dan zeggen dat het rood is 
wanneer het gele van geel ons niet zo aanspreekt? 
Dat zou in strijd met de werkelijkheid zijn. 
Kunnen wij de zonneschijn afwijzen en zeggen 
dat het iets vreselijks is? 
Kunnen we dat werkelijk? 
Als de zon aan de hemel straalt 
of er valt een prachtige sneeuwbui, 
waarderen we dat. 
En als wij van de werkelijkheid houden, 
kan zij op haar beurt weer op ons inwerken. 
Het kan voorkomen dat we na slechts een paar uur slaap 
er 's ochtends vroeg uitmoeten, 
maar als we uit het raam kijken en zien dat de zon schijnt, 
fleurt dat ons op. 
We kunnen ons daadwerkelijk van onze depressiviteit genezen 
als we erkennen dat deze wereld van ons goed is.

(Chögyam Trungpa)

Wolken - VII

Valavond aan zee - III

Roos in klankschaal - II

Eén wereld

Wanneer er een roos bloeit in de borst van elke man en elke vrouw, dan zullen wij zien zoals in den beginne. Wij zullen aanraken en voelen, smaken en proeven, ruiken en talmen, en de ziel van de klank horen. We zullen ons herinneren dat we een en al gevoel waren, en zijn, en we zullen zien dat we zo tot in eeuwenheugenis geweest zijn. We zullen innerlijk zien in bloed dat licht - rozenbloed - en we zullen kennis hebben van de geheime lijnen van licht tussen ons allen die steden, zeeën en continenten overspannen.

We zullen zien dat we elke soort roos geweest zijn en zijn moesten: liefderoos, liefhebbend; woestijnroos, in het onbekende; doodsroos, rouwend; nietsroos, met lege handen - en in elke nieuwe roos, intact in haar knop, zich roerend in haar sap, zullen we weten dat liefde werkzaam is achter alle dingen. Liefde, in ieder deeltje. Liefde.
En wie zijn wij dan als we glimlachend samendrommen in een willekeurig levend beeld? Wij zijn een Rozentuin.

(Jay Ramsay)

Zonsondergang aan zee - VI

Amethist - III

Klaarheid & waarheid

Klaarheid en waarheid zijn woorden, die men vaak naast elkaar hoort noemen, bijna alsof ze ongeveer hetzelfde zouden betekenen. En toch geven zij zulke volkomen verschillende dingen aan! Zelden, zeer zelden, is de waarheid klaar, nog zeldener is de klaarheid waar! Waarheid is bijna altijd gecompliceerd, duister en voor verschillende uitleggingen vatbaar - elk woord, zelfs het 'klare' woord, doet haar al geweld aan. 'Klaarheid' is altijd geweld, is een gewelddadige poging het veelvoudige te vereenvoudigen, het natuurlijke als verstaanbaar, zelfs als verstandig te doen voorkomen. Klaarheid is de deugd der zinspreuken. Zinspreuken zijn leuk, zijn waardevol, zij zijn opvoedkundig, geestrijk, verhelderend - maar waar zijn zij nooit. Want van elke zinspreuk is ook het tegendeel waar.

(Hermann Hesse)

Sneeuwlandschap - III

Bevroren

Alles is dragen

Alles is dragen, in ons omdragen, en dan baren. Iedere indruk en iedere kiem van een gevoel volkomen in zichzelf, in het donker, in het woordeloze, onbewuste, zich laten voleinden, onbereikbaar voor het eigen verstand, en dan in diepe deemoed en geduld het uur, waarin een nieuwe klaarheid doorbreekt, afwachten: dát alleen is leven als kunstenaar: in het begrijpen, zowel als in het scheppen. Daar bestaat geen meten met de tijd, daar is een jaar niet van belang, en tien jaren zijn niets. Kunstenaar zijn betekent: niet rekenen en tellen, rijpen als de boom, die zijn sappen niet voortdrijft en getroost in de voorjaarsstormen staat, zonder angst, dat er daarna geen zomer zou kunnen komen. Die komt toch. Maar die komt alleen voor de geduldigen, die zijn, alsof de eeuwigheid voor hen lag, zo zorgeloos stil en wijd. Ik leer het dagelijks, leer het onder pijn, waar ik dankbaar voor ben: Geduld is alles!

(Rainer Maria Rilke)